Najpiękniejsza jest ta owa tęsknota,
za tym,co może się zdarzyć,
nieznanym,
spełnieniem najskrytszych marzeń,
nadejściem dni promiennych,
za tym,co wierzę,iż jest piękne,
bliskością,
zrozumieniem,
obecnością,
wyciągniętą pomocną dłonią,
czułym objęciem,
pocałunkiem na dobranoc,
kochającym sercem.

Najpiękniejsza jest ta owa tęsknota
za człowiekiem.
Za człowiekiem,który
obdarzy kwiatami,
porwie w nieznane,
pokaże "owy" koniec świata,
zabierze w podróż do gwiazd.

Gdzież jest ma kryjówka
z chmur i ze słów
tam gdzie bezpieczne jest serce
które nie czeka na cud

Gdzież jest izdebka z marzeń
wyłowiona z leśnych łez
Gdzie wodospady pragnień
i zamyślenie drzew

Gdzież jest cichy promień
utkany z wieczności szept
i ten uteskniony orzeł
co mnie w przestworza pchnie

jak anioła szept
usłyszałam cię
delikatnie musnął mnie
- z odległości czuję cię...

otulasz mnie
co noc
- wabisz
słodkim snem
twój szept we mnie jest

myślami
wplatasz się w mój dzień
astralnymi skrzydłami
chronisz mnie

anielski głos
prowadzi mnie
- kroczymy razem
mimo zawiłych dróg

jak anioła szept
brzmisz w uszach mych
grasz na strunach mego serca
a ono tańczy w rytm
jak schwytany promień słońca
w pajęczą sieć...

Jest łatwiej lecieć w kosmos
zdobywać góry, przestworza
piaskami Sahary wędrować
jak zmierzyć głębiny morza

Gdzie ciężar nad nami wody
i ciemność w koło wieczna
przestrzeń dla nas obca
i bardzo niebezpieczna

Nie tylko brak powietrza
stoi nam na drodze
też strach przed nieznajomym
i różne stwory w wodzie

Zamkniętym w batyskafie
wyruszyć chcę w głębiny
gatunki nowe odkryć
ławice ryb, rekiny

Stanąć na dnie morza
odchłani wyrwać tajemnice
przyjrzeć się wielorybom
jak łapią ośmiornice

Na piątym kontynęcie
chcę zwiedzić „Raf” ogrody
mew krzykiem się upajać,
przez modre sunąc wody

Usiąść nad brzegiem morza
by przeżyć zachód słońca
odetchnąć morskim wiatrem
lub plażą iść bez końca

Wśród muszel szukać pereł
murenie zajrzeć w paszczę
kolczastych dotknąć jeży,
popływać pośród płaszczek

Szybować razem z nimi
niby w przestworzach ptaki
zobaczyć „Atlantydę”
i na dnie statków wraki

Może tam skarby znajdę
na dnie się złotem zaświeci
wśród statków i żaglowców
leżących tam od stuleci

Piratów bogactwa zobaczę
o jakich się nie marzy
czuć będę bardzo blisko
dusze poległych marynarzy

Chcę morza świata zwiedzić
do celu iść uparcie
by imię swe zapisać
na z „Różą Wiatrów”-Karcie

Najpiękniejsza bywa chwila,
której nie dostrzegamy,
zamknięta później w niepamięci.
Przychodzi niepostrzeżenie,
jakby przypadkiem,
by znagła ulecieć jak motyl.

Najpiękniejsza..., bo jedyna,
ulotna i wszechogarniająca,
ponad czasem i przestrzenią.

Zatrzymaj się na chwilę
zostań w liści szeleście
pod parasolem mych dłoni
uchronię cię przed deszczem
Do ust twych włożę grzesznie
jak krew czerwone czereśnie
w nich miłość mą umieszczę
i pragnień gorące dreszcze
W dłonie ujmę twe serce
i nimi je wypieszczę
zatańczymy na wietrze
a potem spłyniemy z deszczem

Pod powiekami
w bursztynowej szkatułce
ukrył jej obraz
namalowany barwami tęczy
w pamięci
podmuch wiatru
zatrzymał czas na rozdrożu
uśpiony w jej włosach
nad brzegiem marzeń
w słońcu
otworzył oczy , niestety
tylko szarość wokoło
piękne marzenia odpłynęły
zamknął pośpiesznie powieki
zajrzał w głąb serca

Blaskiem pełni
W słońca promieniach
Liściem spadającym z drzewa
Będę wielbił będę wielbił
Kroplą rosy
Płatkiem róży
Będąc w domu czy w podróży
Będę kochał będę kochał
W chmurach po niebie płynących
W trawach kołyszących
Będę tęsknił będę tęsknił
Do twych ścieżek
Do twych dróg
Sercem co mgłą uczucia owiane
Będę witał będę witał
Wierszem słowem i w piosenkach
By każdy kto przeczyta
Mógł cię zobaczyć
Mógł zbliżyć się i doświadczyć
Obecności twej o Panie

Ukryłem w swych dłoniach,
dźwięków barwy soczyste.
Dotykając opuszkami rzeczywistość
ubarwiam to co w szarościach zasnęło.
Ja-w swych myślach nostalgię rozbudzam,
by w kazaniach spleść uczuć pętelkę.
Ciepła szukam-tańca drzew wypatruje
w cząsteczkach.
Wiatr oplata me skronie, włosy igrają
w rytm życia.
Niesprawiedliwie grają nam nutę szczęścia,
na siłę ogarniam co w tańcu tak ważne.
Faluje pomiędzy zdaniami,wpół zmysł
nastawiając na siebie, wnętrza swojego
dopatrując w rycinach, w pół biorąc oddechy
dusz mi tak podobnych.
Znów gdzieś oczekuje

Nie chcę pamiętać
złych nocy,dni
chcę żyć we śnie
gdzie wszystko jest piękne
jak słońce i letni wiatr
gdzie wspomnienia
to głupi żart
Piaskowe ściany z ziarenek skał
są dziś tak twarde
jak nasze wspomnienia
przegrany czas
Nikt nie zapłacze w szarości dnia
Spójrz tam to ja i ty
to nasze marzenia
nasze łzy