,,Podaruj kropelkę nadziei
Tym, którzy na nią czekają.
Spraw, by przez łzy się uśmiechnęli
Ci, którzy nic już nie mają.
Wtedy i Ty się uśmiechniesz
przez łzy,
Lecz ze wzruszenia.
Jak miło pomyśleć, że właśnie Ty
Pomogłeś spełnić czyjeś marzenia.
Kochać... to porzucić siebie,
By iść ku innym.
Kochać... to dawać zawsze nadzieję
w tym świecie dziwnym...”

A kiedy wszystko straci sens
i nie będzie już dokąd iść ,
nie będzie o co walczyć,
kogo kochać.
Gdy krok naprzód
będzie obojętny,
spojrzenia nic nie będą znaczyć
i uśmiech też nic,
gdy uczucia przestaną
obchodzić kogokolwiek,
a łzy nie będą płynąć
i serce nie będzie cierpieć .
Wtedy będę wiedziała,
że dusza umarła, tylko ciało jeszcze nie.

Los nie rozpieści nas przesadnie
I życie ścieżek nie uprości,
Bo to nie miłość czasu pragnie,
Ale jedynie czas miłości.

Musimy się wciąż bardziej starać,
Bo ja przez chwilę nie zwątpiłam,
Że nasza zbyt naiwna wiara,
To słabość, która daje siłę.

..♥......) ..♥
.♥.♥...(,) ...♥
♥...♥.[__]..♥
.♥.♥..[__]...♥ ŚWIATEŁKO ♥
..♥....[__] .♥.♥ .PAMIECI ♥.♥
......(____)
((_,»*¯**¯*«,_)) ((_,»*¯**¯*«,_))
♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~♥ ~ ♥

(*)

"....czasami nie zdajemy sobie sprawy
z tego, jak wiele mamy…
póki tego nie stracimy..."
Bardzo Cię kocham, pustka po Tobie jest tak wielka , że trudno sobie nawet tego wyobrazić. Miłość coraz większa a serce każdego dnia cierpi jeszcze bardziej. Gdybyś teraz mógł być z nami.....

Cmentarna cisza, mogił moc
I smutek do niepokonania.
Tak wiele łez wylanych wciąż
I pustka wielka, nieoszacowana.

Kto dziś tu przyjdzie, łzę uroni
Zaduma się i znicz zapali,
Tęsknota w sercu znów się schroni,
Bo cierpią ci, co tu zostali.

I chyba nigdy to nie minie.
O Boże wspomóż nas w cierpieniu.
Bo tylko Ty nam pomóc możesz ,
Dać wiarę, ulgę, ukojenie.

Tak trudno czuć jest pod palcami
Kamienną płytę, jej szorstki chłód,
Tak wielu nie ma dzisiaj z nami,
Tu ich przygniata ten zimny grób.

I tylko Anioł na mogile,
Czuwa i strzeże, bo Bóg tak chciał,
Każdy przystanie tu na chwilę,
Przy grobie w smutku będzie trwał.

Kiedy odwiedzi matka syna
Niejedna łza mogiłę zrosi,
Wciąż białą różę będzie trzymać,
O ukojenie bólu prosić.

Już bajki nigdy nie opowie,
Do snu już tez nie ukołysze,
Zamyśli tylko się przy grobie,
I wsłucha w tę cmentarną ciszę.

Światło nadziei, które płonie
Ukoić może to rozstanie,
I wciąż splecione w bólu dłonie,
znów będą czekać na spotkanie.

Bóg dał nam miłość za darmo.
Nie chciał jej chować w kościołach.
Pragnął by stała się karmą w rozpaczy,
w smutkach, w mozołach.
Dlatego w życiu potrzeba cierpliwie,
nosić ją przed sobą,
nie czekać na łaskę z nieba,
bo ludzie też pomóc mogą.
Zaglądaj więc w głąb każdej duszy,
płomieniem uczuć ogrzewaj,
a gdy już lody rozkruszysz,
Bogu dziękczynnie zaśpiewaj.