Tak trudno czuć jest pod palcami
Kamienną płytę, jej szorstki chłód,
Tak wielu nie ma dzisiaj z nami,
Tu ich przygniata ten zimny grób.

I tylko Anioł na mogile,
Czuwa i strzeże, bo Bóg tak chciał,
Każdy przystanie tu na chwilę,
Przy grobie w smutku będzie trwał.

Kiedy odwiedzi matka syna
Niejedna łza mogiłę zrosi,
Wciąż białą różę będzie trzymać,
O ukojenie bólu prosić.

Już bajki nigdy nie opowie,
Do snu już tez nie ukołysze,
Zamyśli tylko się przy grobie,
I wsłucha w tę cmentarną ciszę.

Światło nadziei, które płonie
Ukoić może to rozstanie,
I wciąż splecione w bólu dłonie,
znów będą czekać na spotkanie.

Bóg dał nam miłość za darmo.
Nie chciał jej chować w kościołach.
Pragnął by stała się karmą w rozpaczy,
w smutkach, w mozołach.
Dlatego w życiu potrzeba cierpliwie,
nosić ją przed sobą,
nie czekać na łaskę z nieba,
bo ludzie też pomóc mogą.
Zaglądaj więc w głąb każdej duszy,
płomieniem uczuć ogrzewaj,
a gdy już lody rozkruszysz,
Bogu dziękczynnie zaśpiewaj.

"TU Ciebie nie ma,
lecz JESTEŚ przecież
I pozostaniesz w jasnym świecie,
Jest coś, co mrokom się opiera,
Jest PAMIĘĆ.
A ona NIE UMIERA..."

Najpiękniejsze kwiaty człowiek dostaje
na swoim POGRZEBIE..!

Każda kropla deszczu to czyjaś łza.
Każdy promień słońca to prośba,
kierowana wciąż pod ten sam
niewłaściwy adres.
Gorycz we włosach, w złotych zbóż kłosach
i w siódmym niebie gdzie szukam Ciebie.
I na sercu dnie, i w każdym moim śnie.
I na szczycie góry, gdzie różowe chmury.
Gorycz we wspomnieniu,
w wieczornym zapomnieniu.
Gorycz w moich słowach
każdego dnia od nowa.

Tęsknota - co ona dla człowieka znaczy?
Jest pamiątką serca, czy może rozpaczy?
Rozpamiętywaniem chwil razem spędzonych?
Marzeń najskrytszych na zawsze utraconych?

Refleksji i zmysłów duchowe błaganie?
Wiele nocy w cierpieniu nieprzespane?
Oczu pełnych łez gorzkich, najskrytszym wyznaniem?
Po niespełnionej miłości próżni powstaniem?

W różny sposób ujawniamy to cierpienie,
Uczucie, którym rządzi Nasze przeznaczenie.

Ile smutku wyrażają słowa
Ileż rozpaczy zawiera uśmiech
Tyle ciemności czai się wokół
Kształty twarzy giną w mroku
Tylko oczy błyszczą jeszcze
Jakimś tajemniczym blaskiem
Lecz gasną przedwcześnie
Utrudzone zbyt ciężkim ciężarem
Odchodzą nagle w nieznane
Pozostaje tylko wspomnienie
Smutek ogarnia przestrzenie
Potęguje nastrój melancholi...

Śmierć,
to słowo,
które bolesny cios zadaje
kończy się życie
kończy się świat...
tylko pustka
tylko żal w duszy zostaje
a w sercu wieczny ślad.
Teraz drogami Boga Ojca kroczysz
na polanach boskich biegasz
na nasze zło przymykasz oczy
smutno nam, ze Cię z nami nie ma.
My z nadzieją w sercach czekamy,
że kiedyś na pewno się spotkamy...

Nadzieja spotkania łagodzi ból rozstania...

Bo śmierć to zbyt mały powód, żeby przestać kochać...
A tym bardziej aby ciągle szlochać

Noc czarna, przeklęta
księżyc srebrzył drzewa,
sekunda w godzinę objęta
czas leniwie ziewa...

Budzi się do życia świat
ranek słońcem muskany,
lecz upłynął Twój zegar lat .
Los tak dziwnie zapisany.

Nie wierzę w losu słowa
w Twoje życie wpisane,
żadna z łez się nie chowa
serce jak nożem szarpane.

Wiem, jak porcelana jest życie,
lecz smutek pozostanie ,
łza niejedna spadnie skrycie
boli ostatnie pożegnanie...