Cmentarz nazywany jest - z języka greckiego - nekropolią czyli miastem umarłych. Jest w tym dużo prawdy, bo jakkolwiek dziwnie to może zabrzmieć, ale cmentarze właśnie też mają swoje "życie", rozumiane może bardziej jako prawa - pisane i niepisane - oraz zwyczaje. Dla postronnego obserwatora każdy cmentarz wydaje się być taki sam, niezależnie czy znajduje się on na północy czy południu, na zachodzie czy na wschodzie Polski. Jednak po dłuższym spacerze jego uliczkami - w zależności od regionu - dostrzec można charakterystyczne cechy konkretnej nekropolii. Jedną z nich są pomniki nagrobne i obudowy grobów.

Pojęcia dotyczące pogrzebów i miejsc pochówku mogą wydawać się trudne do zrozumienia, zwłaszcza że używane są rzadko i w szczególnych okolicznościach. Wiele z nich pochodzi z łaciny lub greki, i często ich pierwotne znaczenie po prostu się zaciera. W niniejszym artykule przyjrzymy się tym, z którymi najczęściej możemy się spotkać w kontekście polskich cmentarzy oraz branży pogrzebowej. 

Uroczystości pogrzebowe mają to do siebie, że niejako zmuszają ich uczestników do refleksji. Nie tylko nad życiem, które przemija, ale i nad strojem zakładanym w tym szczególnym dniu. Strój bowiem też należy do sposobów komunikacji niewerbalnej, którą możemy wyrazić swoje uczucia.