Ludzie starsi z rozrzewnieniem wspominają te czasy, gdy rodziny były wielopokoleniowe - i gdy te kilka pokoleń mieszkało blisko siebie, a bywało, że nawet w jednym domu. To nie tylko pozwalało doświadczać - zwłaszcza seniorom - codziennej troski i pomocy ze strony dzieci oraz wnuków, ale także okazywało się ważne wtedy, gdy nadchodził kres życia. Mówiło się wtedy "Jak dobrze, że będzie miał mnie kto przynajmniej pochować..."

Życząc sobie wzajemnie na progu lat szczęśliwego nowego roku mamy zawsze nadzieję, że ten nadchodzący czas będzie szczęśliwy i że spotkamy się przy okazji kolejnego Sylwestra w niezmienionym składzie osobowym. Życie jednak bywa nieprzewidywalne i zaskakujące. Może więc zdarzyć się tak, że w ciągu roku przyjdzie nam pochować kogoś z grona Bliskich czy Przyjaciół.

Lotnikom życzy się tyle samo lądowań, co startów... Wychodząc z domu wierzymy, że do niego szczęśliwie wrócimy, a mówiąc sobie wzajemnie codziennie dobranoc każdy wierzy, że rano się obudzi. Myślenie o sprawach ostatecznych najczęściej odsuwamy na plan dalszy, na bliżej nieokreśloną przyszłość. Czy słusznie?