Jak to jest,że im więcej czasu mija tym ja bardziej tęsknię... Wydawać by się mogło,że powinno być lepiej,że pogodzić się trzeba z tym co się stało. Rozum wie,że czasu nie da się cofnąć a serce? Każdy dzień wymazuje z mojego serca złe chwile,słowa ,gesty, niepotrzebne krzywdy. Zostaje to co dobre. Pewnie tak jest lepiej. Pamiętam jak się razem śmiałyśmy z wielu rzeczy-jesteśmy takie podobne... jak żartowałyśmy z Roberta,ze jest powolny i nie umie opowiadać-pamietasz? Dziś ja chciałabym Ci tak wiele opowiedzieć...zostało mi tylko pisanie. Czekaj tam na mnie Mamo i przyjmij mnie proszę , nie odrzucaj. (*)

(*****)Pamiętam Teresko, o Monisi też

*♥´¨)
¸.-´¸.-♥´¨) ¸.-♥¨)
(¸.-´ (¸.-` ♥♥´¨) ♥.-´¯`-.- ♥

Bliskość,
która przywraca Ci kształt.
Ona odszedła.
Kiedy odchodzi człowiek,
bliskość ulatuje jak ptak,
w nurcie serca zostaje wyrwa,
w którą się wdziera tęsknota.
Zostaje
nieustające wspomnienie
i żal , że już nigdy.....
Pokój Twojej duszy.

*♥´¨)
¸.-´¸.-♥´¨) ¸.-♥¨)
(¸.-´ (¸.-` ♥♥´¨) ♥.-´¯`-.- ♥

Jutro Maciej kończy 8 lat. Pamiętam jak zaczęłam rodzić a Ty chodziłaś w kółko,potem przez 19 godzin porodu wysprzątałaś całe mieszaknie i zgubilaś 2 ścierki do kurzu- nigdy ich nie znalazłaś.Kiedy zdecydowano o cesarce byłaś już w szpitalu,płakałaś chociaż zanim weszłaś do mnie obiecałaś Robertowi,że nie będziesz płakała. zaraz za progiem ryczałaś jak bóbr-cała Ty...kiedy jechałam na blok operacyjny całowałaś mnie i bardzo się bałaś...wtedy wiedziałam,że bardzo mnie kochasz tylko nigdy mi tego nie mówiłaś.Kiedy urodził się Maciuś nie mogłaś ustać w miejscu,dreptałaś jak szalona. śmieliśmy się,że gdyby ktoś powiedział wtedy START to staranowałabyś wszystko po drodze...Maciuś Cię pamięta bardzo dobrze a Grześ mówi o Tobie Babcia Teska. Opwiem mu wszystko co było dobre i wbrew pozorom...dużo tego będzie...

Śmierć nie czyni cię smutnym - czyni cię pustym. To właśnie jest w niej złe. Wszystkie twoje zaklęcia i nadzieje, i śmieszne nawyki znikają pędem w wielkiej, czarnej dziurze i nagle zdajesz sobie sprawę, że odeszły, bo, równie nieoczekiwanie, niczego już nie ma w środku.
— Jonathan Carroll

(********) dla Ciebie Teresko.
Wejrzyj na swoja córeczkę, tak bardzo jej Ciebie brakuje

Kto nas zmówił na wspólną wyprawę

kto nam kruche wiosło do ręki włożył

kto nas puścił na mętne fale

kto tak dziwnie nasz kurs rozpisał



z kim się trzymać w tej wielkiej podroży

w kim sternika szukać w kim brata

w którym porcie zatrzymać się dłużej

aby znaleźć ziarno odpowiedzi



komu ufać a kogo się bać

gdzie się szukać i gdzie odnajdywać

nasz pokład - wciąż zimniejsza kra

w ślepym namiocie pytania mieszkają

bez odpowiedzi

bez odpowiedzi