[...] życie to taki dziwny prezent. Na początku się je przecenia: sądzi się, że dostało się życie wieczne. Potem się go nie docenia, uważa się, że jest do chrzanu, za krótkie, chciałoby się niemal je odrzucić. W końcu kojarzy się, że to nie był prezent, ale jedynie pożyczka. I próbuje się na nie zasłużyć...
Bardzo mi trudno być dobrą matką ,żoną. Dopadł mnie niezrozumiały dla mnie kryzys i niewiem co z tym zrobić...Pomóż Mamo bo już dłużej nie dam rady. (*)

(*)

Kiedy odchodzi nagle ktoś bliski
i cząstka ciebie umiera z nim ...
I pustka wokół i nicość wszystkim,
struna rozpaczy gdzieś w głębi drży.
Serce przebija ci ostry sztylet,
rozpruwa oddech powietrza łyk,
wspominasz zmarłe, minione chwile,
w gardło się wdziera żałosny krzyk.

W morzu tęsknoty, pytasz – dlaczego?
Próżno próbujesz ożywić sny.
Szczęście to tylko coś ulotnego -
mrok zawsze zdławi słoneczne dni.
Choć czas lekarzem, jednak zabija ..

Wiem, że trzeba słono płacić
Nie chcę zniżki-mój Panie
Za to że świt mogę witać
Gdy oknem wchodzi nad ranem
Gwiazdy aż bledną z wrażenia
Jakby na zawsze gdzieś odchodziły
One po cichu też liżą rany
Lecz my tego już nie widzimy
Obsiałeś niebo tak gęsto
Świętojańskim złotym zbożem
A żniwa takie ulotne
Więc czuwaj nad nami Boże
(******)

Wszystko więc przeszło,
wszystko przeminęło
i nigdy, nigdy,
nigdy nie powstanie;
wszystko w grobowe
runęło otchłanie,
na wieki wieków,
na wieczne odpoczywanie.Zapalam światełko Teresko, spoczywaj w spokoju.

Piękny ten cmentarz na którym spoczęłaś. Taki jak chciałaś. Mówiłaś,że cmentarze w W-wie to "fabryki".Nie wiedziałam,ze tak szybko bedę musiała spełnić Twoją wizję o grobie na małym ,spokojnym cmentarzu wśród drzew....Daleko mi do Ciebie Mamo ale Twoi rodzice mogą być u Ciebie tak często jak tylko chcą. Dziadkowie nigdy nie pogodzą się z tym co się stało...ja też...(*****)

"Boże nie wiem czego szukam, pomóż mi to znaleźć,
Włóczę się jak pies,
Niby dobrze, ale nie jest wcale tak, jak myślisz" (*****)

Odpoczywaj w pokoju
Jakby nic się nie działo
Jakby właśnie w tym miejscu
Zatrzymał się czas.
I niech kwiaty schną, więdną
W umieraniu jest piękno
Najtrudniejszej z tajemnic
Najsmutniejszej ze spraw.

Ale jest jeszcze pamięć
Wdzięczna pamięć o Tobie
Co nie więdnie jak kwiaty
Nie obsycha jak łzy
Pamięć trwalsza niż kamień,
Który dzisiaj położą.
I jest żal. Żal serdeczny po Tobie.