Ubrana w zapach
nad brzegiem morza stanęła
kogo wygląda i na co czeka
ręce w błagalnym geście wyciąga
Jak ta latarnia co smugą światła
drogę chce wskazać wędrowcom
ona swym śpiewem zapachem ciała
przywołać pragnie zeglarza
tego co kiedyś tak jej powiedział
bądź mym światełkiem na brzegu
Wraca co wieczór stoi do świtu
wiatr włosy plącze
dotykiem zimnym twarz smaga
jak ta syrena jak nimfa wodna
śpiewem jednego kusi do brzegu
Stoi wytrwale deszcz jej nie groźny
grzmoty błyskawic nie obce
promyki słońca grają adagio
a ona stoi uparcie w tej wodzie
Bo obiecała słowa dotrzyma
jak ta latarnia na brzegu morza
światełkiem mruga pieśń swą od serca
trwam,jestem,czekam i będę
Wracaj do domu mój ty żeglarzu
ja tu na Ciebie czekam ...

Kocham Cię Tatinku

Kocham Cię Tatinku

Gdzież się ta moja wena
Poetycka podziała?
Szukam i szukam już tydzień
Gdzie ona się schowała?
Za szafą znalazłam smutki
W szufladzie stare wzruszenia
Dwie zakurzone złości
A weny jak nie ma tak nie ma
W kącie miłości stare
Przykrył spleśniały kurz
A ona się w ziemię zapadła
Nie ma jej kurczę i już!
Gdy przeszukałam wszystko
To przypomniałam sobie
Że chyba kiedyś ją miałam
We własnej swojej głowie
Więc w moim mózg-komputerze
Kliknęłam na linka weny
A on mi uparcie wyświetla
Że nie ma takiej strony
Znalazłam ją w końcu w lodówce
Leżała obok sera
Włożyłam ją tam niechcący
Razem z szynką ,cholera!
Teraz chucham i dmucham
I pogłaskam ją czasem
Żeby nabrała ducha
I pokazała klasę!

Mówimy wciąż sobie, że czas nam ucieka,
I biegnie za szybko jak rwąca gór rzeka.
Heraklit już mówił o rzece płynącej,
Że czas wciąż przemija; to jasne jak słońce.
Niejedna osoba się drapie po głowie,
Na proste pytanie chce znaleźć odpowiedź.
Dlaczego nam czasu bez przerwy brakuje?
Lecz gdy się zamyślić znajdziemy ich górę.
Po pierwsze, na pewno tracimy go dużo,
Wciąż dzięki bezczynnym z ekranem podróżom.
Przeróżne seriale, z tym samym motywem,
Nam kradną godziny podstępnie, złośliwie.
Też inne programy pospołu z pilotem,
Niejeden odwiedzić ma wielką ochotę.
Tak każda sekunda z tańcami na lodzie,
I śpiewem tych znanych w niepamięć odchodzi.
Nie mniejszą w tym rolę odgrywa komputer,
Najczęściej do niego są dzieci przykute,
Dorośli podobnie, zbyt wiele chwil cennych,
Marnują klikając na pusto codziennie.
Tu jeszcze niejedno by można wyliczyć,
Co na nas prostaczków ma wpływ wręcz magiczny.
Lżej miało być przecież, gdyż w bród wynalazków,
A z czasem kłopoty już mamy o brzasku.
Więc warto pomyśleć co można uczynić,
By wartko nie biegły nam cenne godziny.
Używać wszystkiego wszak można z rozumem.
Kto posiadł tę zdolność szanować czas umie.

Tatinku dla Ciebie kochany

Kocham Cie Tatinku

Kocham Cię Tatinku

Najciszej drogą nieznaną
największe przychodzi samo
ten co rozdziela i łączy
zaczyna bez nas i kończy
badasz ważysz i śledzisz
swój brzeg bez odpowiedzi
słonie straszą bo wielkie
owady dlatego że małe
chodzą po ziemi po niebie
umarli dokoła ciebie
Najciszej drogą nieznaną
największe przychodzi samo
ten co rozdziela i łączy
zaczyna bez nas i kończy...

Żal że się za mało kochało
że się myślało o sobie
że się już nie zdążyło
że było zapóźno
choćby się teraz pobiegło
w przedpokoju szurało
niosło serce osobne
w telefonie szukało
słuchem szerszym od słowa
choćby się spokorniało
głupią minę stroiło
jak lew na muszce
choćby się chciało ostrzec
że pogoda niestała
bo tęcza zbyt czerwona
a sól zwilgotniała
choćby się chciało pomóc
własną gębą podmuchać
w rosół za słony
wszystko już potem za mało
choćby się łzy wypłakało
nagie niepewne