List do Boga
Lat trzydzieści to za mało na śmierć,
to za mało, by odejść daleko .
Lat trzydzieści - co to w sumie jest?
Mało, by popłynąć śmierci rzeką.

Lat trzydzieści to za mało na ból,
to za mało, by znosić cierpienia ,
by wpaść w szpony wiecznego snu,
by doświadczać Twojego zbawienia.

Lat trzydzieści to za mało jest ,
na światło gdzieś w końcu tunelu,
na zatracenie w morskich falach i na życia kres ,
i na strach, mój Zbawicielu.

Lat trzydzieści to za mało na łzy ,
to za mało na smutek jest ,
lat trzydzieści
- zrozum Boże, że
to za mało na taką śmierć....

Zawsze przywiązywałeś uwagę do szczegółów.Byłeś dokładny w tym co robiłeś.Jeśli teraz napiszę coś nie tak albo z błędem, nie zwracaj na to uwagi. Nie czuję sie jeszcze najlepiej ale Ty o tym wszystkim przecież wiesz. Brakuje mi Ciebie każdego dnia , ale wiem, że duchem jestes obecny i to mnie tylko jakoś jeszcze chyba trzyma.
NIE ŚMIERĆ ROZDZIELA LUDZI, LECZ BRAK MIŁOŚCI, A JA ZAWSZE BĘDĘ CIĘ KOCHAĆ I NIC NASZ JUŻ NIE ROZDZIELI.

Nie mogę pogodzić się Twym odejściem...
Wybacz...
Trudno żyć dalej ,kiedy nastał mrok...
Dusza cierpi z żalu...
A serce rozdziera ból...
Straciłam marzenia...
Gwiazdy na niebie zgasły...
Słońce już nie świeci...
pozostały wspomnienia...
i co mi po nich???
jak ja chcę mieć Cię przy sobie!!!

„Dlaczego jeden kwiat spokojnie ginie
Gdy drugi się w słońcu pieści
Dlaczego dla jednych jest szczęścia tyle
Dla drugich zaś tyle boleści”

Życie moje odmieniłeś...
Każdą chwilę w szczęcie napełniłeś...
Bez Ciebie nic już nie jest tak samo...
Bez Ciebie życie straciło blask...
Bez Ciebie smutno wygląda świat...
Jedyne, co mnie pociesza...
To, to że nie dosięgnie Cie już...
Żadne cierpienie ani ból…

Choć mi smutno...
Nie tracę nadziei...,
Że rozłąka przeminie jak sen...,
Że nadejdzie taki dzień...,
Że znów spotkamy się...
Byłeś...
Jesteś...
Będziesz...

Dla bliskich swoich
Byłeś wodą gaszącą.
Byłeś pragnieniem.
Byłeś życiem.
Byłeś tchnieniem.
Byłeś Ich cieniem.
Byłeś marzeniem.
Teraz jesteś
Cudownym
Wspomnieniem.
Pamiętamy…

Wokół mojej głowy myśli tysiące,
kto zdoła uleczyć me serce krwawiące?!
Serce krwawiące, złudne nadzieje to
wszystko teraz we mnie się dzieje...
Nie mogę zapomnieć o tym co było,
to wszystko brutalnie się zakończyło.
Me serce pękło, zostały wspomnienia,
w gruzy popadły wszystkie marzenia.
Wszystko, co było stało się niczym,
każde pragnienie dziś we mnie krzyczy.
Czy to się stać musiało? Dzisiaj cierpi całe moje ciało.
Me oczy zapłakane, czy kiedyś płakać przestanę?