i cóż...żyć trzeba dalej z tym ogromem zmartwień i kłopotów...

Choć szumi nam wiatr,
Choć śpiewa nam ptak,
To nam smutno jest,
Bo Ciebie brak .....

Cisza
oplata mnie jak pajęczyna
w niej ja
blady motyl
ruszam skrzydłami i
strząsam niewidoczny pył
tęsknoty
złożonej z drobin wspomnień
ulotnych jak ta cisza.

Słowa nie wyrażą cierpienia,
łzy nie umniejszą bólu,
słońce nie rozjaśni twarzy,
nic już nie będzie takie jak było.

"...Gdzieś tam wśród tylu krzyży
jest Twój .
Tam na wieki Twe ciało leży
wraz z Tobą świat mój.
Tam gdzie życie uchodzi
a dusze wzlatują w niebo
tam gdzie ból sieć rodzi ,
tam dojdę do grobu Twojego.
Gdzie ziemia pokrywa ciało
tam mogę szukać Ciebie
ofiaruje Ci różę białą ,
którą odnajdziesz w niebie.
Wśród chryzantem zroszonych
perłowymi łzami ,
wśród ludzi zamyślonych
odnajdę Cie między czarnymi mogiłami..."

Ukryta w obłokach marzeń ,
boję się spojrzeć w słońce.
Uciekam w cień
i stamtąd obserwuję
jak ucieka czas ...
Pochylam się nad kartką
i próbuję uratować
wymykające się słowa.
Pojedyncze wyrazy,
które razem tworzą
nierealną całość .
Zapisuję w pamięci
błękit Twoich oczu
i tysiąc niewypowiedzianych słów
Notuję ...
promienie słońca
oświetlające Twoją twarz.
Zadaje głośno pytanie, DLACZEGO??
odpowiada mi echo ,
przytula mnie cisza...

Popatrz jak wszystko szybko sie zmienia coś jest a później tego nie ma...kazda historia ma swoj dylemat...ma swoj poczatek i koniec jak poemat...

Nie myślę o Tobie, że odszedłeś,
Twoja podróż dopiero się zaczęła.
Życie to tak wiele miejsc,
ziemia jest tylko jednym z nich.
I myślę o Tobie , że żyjesz, w sercach tych , których dotknąłeś.
Bo nic co kochane nie ginie nigdy,
a Ty kochany byłeś bardzo i będziesz kochany już do końca naszych dni.

Nie myślę o Tobie, że odszedłeś,
Twoja podróż dopiero się zaczęła.
Życie to tak wiele miejsc,
ziemia jest tylko jednym z nich.
I myślę o Tobie , że żyjesz,
w sercach tych ,których dotknąłeś.
Bo nic co kochane nie ginie nigdy,
A Ty kochany byłeś bardzo i

Samotni jak gwiazdy

Czasem tak po ludzku
Współczujesz nam Boże ,
Bo nawet Ty nie zawsze
Pomóc nam możesz .
Nie żebyś boskość swą
Czy moc bożą tracił ,
Lecz zbyt jasno widzisz
Że my mali tacy .
Chowasz więc nasze sprawy
Do bocznej kieszeni
I jakbyś zapomniał
Że my tu na Ziemi,
Samotni jak gwiazdy ,
Które w ruch puściłeś
Lub jak kruche gałęzie ,
Którym wiatr skradł siłę .
A Twoje święte nakazy
Tak niezwykłe plany ,
Często nam niepojęte ,
Więc jak im sprostamy?
Choć Ty najlepiej wiesz
Po co zsyłasz burzę ,
Wiesz też kto cierpliwy
A kto nie zdzierży dłużej .
Tyle jest cierpliwości
W Twej boskiej postawie ,
Czasem tak nam trudno
Ty najlepiej wiesz- Panie .
A świat się kręci
Coraz bardziej szalony ,
Jakby wyrwał się nagle
Spod wszelkiej kontroli.