*******
Życie to podróż w nieznane
rodzimy się,
rozwijamy żagle, płyniemy
i wciąż się nam wydaje
że zbyt mało od losu dostajemy
Kochamy, cierpimy,
walczymy o lepsze jutro
czasem po prostu na próżno
Najokrutniejszym bólem
jest stracić kogoś na zawsze
przywyknąć do Jego nieobecności
poddać się swej bezradności
nie móc uciec od bezsilności
Niestety nie da się zapobiec temu
czego nie możemy przewidzieć
takie jest życie,
nieodgadnione,
tajemnicze zbyt kruche
Odeszli nagle ludzie
Ci KTÓRYM KOCHAMY
A pozostali
zadają wciąż to samo pytanie
"DLACZEGO ?"

*******
Wieczne odpoczywanie...
*******

Śpij spokojnie Ty nasz aniele (*)

***

"Bądź światłem,
co prowadzi.
Bądź lekarstwem,
co ból zgładzi.
Bądź pocieszeniem
w cierpieniu.
Bądź ciszą w milczeniu.
Bądź łzą we wzruszeniu.
Bądź pamięcią
we wspomnieniu.
Po prostu bądź
Bożym Dzieckiem światłości,
Dając Rodzinie iskierkę:
wiary, nadziei i miłości."

***

Z myślą o Panu....
Z modlitwą za Pana....

Kochamy Pamiętamy Tęsknimy
Zbliżają się Twoje i Tomcia urodziny, drugie bez Ciebie, zbliża się Komunia Bartusia, Ciebie nie ma. Chciałoby się krzyknąć wstań, chwytaj życie ..... ale do kogo mamy krzyczeć, kto nas wysłucha. Teraz mogę tylko prosić Cię o to abyś pilnował tych moich urwisów, żeby nic im się nigdy nie stało. Pomagaj Bartusiowi przetrwać ciężkie chwile, których ma coraz więcej, wiesz nauka i te sprawy....Rośnie z niego mały buntownik, jakim Ty byłeś do końca....po kimś to odziedziczył nieprawdaż. Wspieraj nas tak jak to robiłeś tutaj. Nigdy nie lubiłeś kłótni...przez to że straciliśmy Ciebie, nauczyliśmy się szanować siebie nawzajem....teraz wiemy, że nigdy nie wiadomo co czeka nas drugiego dnia, może on być wspaniały, ale może przynieść również wiele smutku ...tak jak ten nieszczęsny 9 stycznia 2007 roku. Oby nigdy więcej smutek tak wielki nie zagościł w naszej rodzinie. Kochamy Cię Rafciu.