Śpij spokojnie Ty nasz aniele (*)

***

"Bądź światłem,
co prowadzi.
Bądź lekarstwem,
co ból zgładzi.
Bądź pocieszeniem
w cierpieniu.
Bądź ciszą w milczeniu.
Bądź łzą we wzruszeniu.
Bądź pamięcią
we wspomnieniu.
Po prostu bądź
Bożym Dzieckiem światłości,
Dając Rodzinie iskierkę:
wiary, nadziei i miłości."

***

Z myślą o Panu....
Z modlitwą za Pana....

Kochamy Pamiętamy Tęsknimy
Zbliżają się Twoje i Tomcia urodziny, drugie bez Ciebie, zbliża się Komunia Bartusia, Ciebie nie ma. Chciałoby się krzyknąć wstań, chwytaj życie ..... ale do kogo mamy krzyczeć, kto nas wysłucha. Teraz mogę tylko prosić Cię o to abyś pilnował tych moich urwisów, żeby nic im się nigdy nie stało. Pomagaj Bartusiowi przetrwać ciężkie chwile, których ma coraz więcej, wiesz nauka i te sprawy....Rośnie z niego mały buntownik, jakim Ty byłeś do końca....po kimś to odziedziczył nieprawdaż. Wspieraj nas tak jak to robiłeś tutaj. Nigdy nie lubiłeś kłótni...przez to że straciliśmy Ciebie, nauczyliśmy się szanować siebie nawzajem....teraz wiemy, że nigdy nie wiadomo co czeka nas drugiego dnia, może on być wspaniały, ale może przynieść również wiele smutku ...tak jak ten nieszczęsny 9 stycznia 2007 roku. Oby nigdy więcej smutek tak wielki nie zagościł w naszej rodzinie. Kochamy Cię Rafciu.

I trzeba być wielkim przyjacielem i mocnym przyjacielem, żeby przyjść i przesiedzieć z kimś całe popołudnie tylko po to, żeby nie czuł się samotny. Odłożyć swoje ważne sprawy i całe popołudnie poświęcić na trzymanie kogoś za rękę.

Rafciu przepraszam, że w Nas nie znalazłeś prawdziwego przyjaciela, ale wiedz, że jeśli któreś z nas potrafiłoby cofnąć czas, siedzielibyśmy z Tobą dzień i noc trzymając Cię za dłoń. W szpitalu trzymałam Twoje dłonie w swoich, ale już było za późno....za późno by uratować, powstrzymać Cię przed odejściem od nas.
Przepraszamy......

Przeszłość zachowana w pamięci staje się częścią teraźniejszości.

— Tadeusz Kotarbiński