Widzisz każdy nasz krok,
Słyszysz rytm naszych serc.
Chronisz nas, gdy zła moc
Budzi zawiść i lęk.
Pokazujesz ścieżkę wśród ciemności.
Pokój Twojej Duszy (*)(*)(*)

Panie mój! Miłości ma!
Zbaw mnie,zbaw...

Niezgodę dusz i ciał,
kto zesłał ,kto nam dał ?
Kto z trzeciej z boskich cnót
ciągle drwi ?
Kto wiecznie kpi z Tych,którzy
pragną jej ?
...ach,świat na oślep gna
w ten mrok,gdzie tyle zła."


Spoczywaj w ciszy***

ZAPAL ZNICZ...
bo to lampka nagrobna
oświetlająca krainę cieni
dyskretnym blaskiem i ciepłem,
ożywia martwotę czasów,
okowy cieni,
które czmychają w dal,
a zaczyna się życie
znaczone więzią
zmarłych z żywymi...

Spokój Twej Duszy(*)(*)(*)

"Czy pamiętasz ,jak to było,
kiedy jeszcze bez wahania
ludziom się wierzyło,
gdy świat bywał taki prosty,
gdy się w złoto obracało
każde z marzeń?

Czy pamiętasz jak to było,
gdy się świat za oknem kończył,
tam gdzie się zaczynał,
kiedy dzień był jak stulecie,
a kalendarz chwilą ?

Piękne słowa były chlebem,
a dłoń każda masłem.
Ech,złudzenia jak na skrzydłach
prosto w jutro niosły...
Dzisiaj tylko sny zostały...
..........................................
Gdyby można po cichutku,
kiedy człowiek zaśnie,
cofnąć życie tak jak zegar
o lat kilkadziesiąt..."

Spoczywaj w pokoju***

Spoczywaj w pokoju wiecznym (*)(*)(*)

"Przyzwyczajamy się do siebie
przez tyle lat,
przez tyle imion,
przez"nie przepraszaj",
przez"nic się nie stało",
przez"przejdzie.po prostu
mam zły dzień".
Przyzwyczajamy sie do siebie
przez tyle słów mówionych czule,
przez"moja wina",
przez"spróbuj zrozumieć"
przez"dosyć -najlepiej się przytul".
Przyzwyczajamy się do siebie
przez nasze"tak",
przez nasze"zawsze",
by w końcu odejść.
By w końcu odejść..."

Spoczywaj w ciszy***

Na cmentarzu płomyki złote
i groby w chryzantemach.
Ludzie przyszli tu z myślą o tych,
których już nie ma.
Wspominają drogie imiona,
zasłaniają lampki przed wiatrem,
dla tych bliskich wieńce zielone
i bukiety jesienne pełne kwiatów.

Spokój Twej Duszy(*)(*)(*)