Serce Matki nieutulone w żalu,
nigdy tęskić nie przestanie,
nigdy nie zrozumie Dlaczego
tak się stało...
Serce Matki krwawić będzie
aż kres jej dni nadejdzie,
aż jej droga kres swój osiągnie.
Serce Matki nigdy nie zrozumie
dlaczego zostało tak doświadczone,
dlaczego to co największym Jej szczęściem było odeszło...
To nie tak miało być...

Wszystko na świecie ma swe przeznaczenie,
Lecz jedno pozostaje na zawsze... wspomnienie

(*) Kolejny dzień… Jej dłonie zamiast twarzyczki dziecka, gładzą zimną płytę pomnika … Palce, które miały tarmosić delikatne włoski dziecka, przeczesują pąki cmentarnych kwiatów… Serce, które miało tańczyć z radości, kona co dzień z bólu na grobie … Mama Aniołka … Małego człowieka, który zgubił duszę w locie… Bo mu było spieszno do Boga …

Dobranoc Kochanie, dobranoc Maleńka...

kiedy tęsknię
zamykam powieki i jesteś
tak dobrze jest czuć twoje serce
gdy we mnie jak ptak zrywa się

kiedy tęsknię
wyciągam do ciebie bezwiednie
bezradne jak noc moje ręce
dosięgnąć chcą twoich rąk

kiedy tęsknię
zamykam powieki i jesteś
tak bardzo chcę być blisko ciebie
aż znów w sercu cud staje się

idę dokąd mnie gwiazda prowadzi
w zimną noc ogrzewa mnie promyk twój
i choć dzisiaj tak daleko nam do siebie
wiem jedno, na pewno, zobaczę cię znów!!!!

Boleść nam serce rozdziera,
A smutek życie dusi,
Zabrała Cię Bozia, Córeczko,
Od tatusia i mamusi.

Idź prosto, prosto, wolniutko
Aż zajdziesz do nieba
Stąpaj równo, cichutko
i pewnie-tak trzeba
Ażeby nikt nie pomyślał
że się boisz, ażeby nikt Cię nie zatrzymał
Czy jesteś już?
Już stoisz
I uśmiechasz się , do siebie
Przecież już wszystko wiesz
O tym, że jesteś
A jesteś na pewno w niebie

Za ból, za łzy, za smutek i
Za wszystko czego nie mam.
Za krzyk, za sny okrutne i
Za to że nic się nie zmienia.

Za ból mój, tęsknotę mą,
I za tych co odeszli,
Los zesłał mi tych dwoje rąk
I szept modlitwy pieśni.

Dał mi bóg uwierzyć
W moją szczęśliwą gwiazdę,
I darzył mnie uśmiechem swym
A człowiek z marzeń zrobił miazgę.

Lecz upór mój zwycięży strach
I każe iść do przodu,
Zacisnąć zęby z całych sił,
Powtarzać wciąż od nowa:

Za ból, za łzy, za smutek i
Za wszystko czego nie mam.
Za krzyk, za sny okrutne i
Za to że nic się nie zmienia.