Dzieciątka po obłokach stąpające
Dzieciątka o skrzydłach roztańczonych
czy wiecie ile w nas tęsknoty, w nas, matkach opuszczonych...
Kto Was w tą podróż zabrał, powrotną niszcząc drogę,
kto śmiał odległość taką postawić za przeszkodę?
Wy tam - my tu wciąż tkwimy, czekając na spotkanie,
wracajcie z tej podróży, niech ona snem się stanie!
My dla Was wszystko-wierzcie-w nagrodę uczynimy,
by poczuć, dotknąć, tulić...

Nieba Wam uchylimy
Choć niebo dla Was co dzień otworem uchylone,
dla nas ten dzień to piekło, do bólu rozrzazone
Ja wiem, dzieciątka drogie, wiem - takich mam nie chcecie,
co bez radości życia tułają się po świecie.
Wiem, zrobicie wiele, by móc nas rozweselić,
wiem, wiec dostrzegam
szum morza - śpiew anieli.

Gwiazdę na niebie - promyk nadziei, ach...jak ich wiele
blask słońca - ciepło dla mnie od Ciebie
księżyc, bym zawsze drogę mogła odnaleźć
błękitne chmurki - namiastka Twych oczu
zapach konwalii - skóry Twojej świeżość
tęcza - obrazek barwny na niebie, z cudnym podpisem \"Mamo dla Ciebie\".
Dziecino moja, tyle mi dajesz,
za to mą miłość odwieczną dostajesz
uśmiech na co dzień też będzie w odwdzięcz,
choć serce krwawi, choć puste ręce...
Wiesz, ja poczekam, ja będę cierpliwa,
wiem, tam Ci dobrze, tam jesteś szczęśliwy.
Pogodzić się z losem podstępnym mi trzeba,
daleki mi jeszcze bilet do bram nieba.
Lecz dziękuję ze wszystko czym mnie zbliżasz do siebie,
dziękuję za słońce, za gwiazdy na niebie
I czekam w tęsknocie na nasze spotkanie, gdy wieczność
naszą wspólną drogą się stanie...

Tak trudno uwierzyć, tak trudno się pogodzić... Lecz miłość jest wieczna

Nasze Dzieci ♥ nasza radość… nadzieja…nasza miłość… bo tak właśnie mój Boże zawsze przecież było. Więc cóż napisać innego choć tysiące myśli lata po głowie. Skoro w tym wszystko zawarte wykute w kamieniu złotem pociągnięte jeszcze świeże jeszcze mocno czytelne nie starte mój Boże ani nie zatarte miłość… ona nie ginie ona pozostała lecz radość jak ją odzyskać gdy ta co ją dawała już u Ciebie mój Panie....

Kocham Cię Maleńka bardzo bardzo mocno. Czekaj na mnie Skarbie...kiedyś się spotkamy...kiedyś Cię przytulę...ukołyszę...utulę...

Łza na policzku matki..
Otrzeć ją trudno niezmiernie..
Ta łza na policzku matki, a w sercu... w sercu ciernie...
Ta łza, co nie wysycha choć niewidoczna bywa..
Łza, co dnia każdego od nowa serce rozrywa..
Kto zrozumie, ogarnie matki łzy i cierpienie...
Kto pochylić się zechce nad jej bólem, tęsknieniem...
Łza na policzku matki... wycieram ją od nowa a ona płynie i płynie wyschnąć wciąż nie gotowa...

Byłaś nadzieją, Skarbie jedyny,
Świat był i życie przed Tobą;
Los Cię okrutny wyrwał z rodziny,
Rodziców okrył łzami i żałobą.

Smutne oczy Matki wpatrzone w Twoją mogiłę.
Tak chciałyby Ciebie zobaczyć chociaż przez krótką chwilę.
Smutne matczyne ramiona z tęsknoty usychają.
Usta spragnione czułości ciągle Twe Imię wołają.

♥Do Taty♥



Kochany tato, to ty, wspólnie z mamą, życie mi dałeś

Uwielbiałem, gdy mnie do swej piersi tuliłeś.

Wiem że o mnie dbałeś jak o skarb najdroższy

Gdy odszedłem, już jako aniołek do raju,

Cierpiałeś, płakałeś, byłeś na rozpaczy skraju.

Tak bardzo tęsknisz za moim małym serduszkiem,

Że nie możesz pojąć, że ja żyję, jestem słodkim duszkiem,

Który już nigdy nie opuści ciebie,

I nie zostawi cię w potrzebie.

Fizyczne odejście z ziemi boli,

Wiem, że twoja rana się nie goi.

Ale ja jestem, bardzo, bardzo blisko ciebie,

A naprawdę, spotkamy się dopiero w niebie.

Wtedy, tak jak na ziemi, tulić mnie będziesz,

I po promyk słoneczka dla mnie pobiegniesz.

Wiem, że tęsknota, żyć normalnie nie pozwala,

A gdy odchodzą aniołki, ich tatom się świat zawala.

Ale to minie tatusiu kochany,

Gwarantuje ci, my się jeszcze spotkamy...Kocham Cię Tatusiu

Siedzi aniołek wśród gwiazd miliona
I patrzy na Ciebie Matko zamyślona
Patrzy jak płaczesz po kątach skrycie
Jak starasz się na nowo ułożyć swe życie
Jak walczysz z trudami dnia codziennego
I jak tęsknisz do Dziecka – do Córeczki swojej

Jak tłumaczysz bliskim i dalekim
Że byłam Dzieckiem, że byłam Człowiekiem
Że choć malutka w Twym sercu schowana
Byłam Twą Córeczką – kochaną i oczekiwaną

Matko kochana – Twój ból nie ustaje
Wiedz, że mnie również serce się kraje
Lecz widać tak być już musiało
Że teraz osobno, choć wcześniej jedno ciało

Gdy smutno Ci będzie, gdy świat Cię znów wkurzy
Popatrz w niebo, na księżyc duży
Tam zawsze ja – gdy taka potrzeba
Mrugnę do Ciebie z obłoków nieba

Noszę twe serce z sobą noszę je w moim
sercu nigdy się z nim nie rozstaję gdzie idę
ty idziesz ze mną; cokolwiek robię samotnie
jest twoim dziełem, Aniołku

i nie znam lęku

przed losem ty jesteś moim losem nie pragnę
piękniejszych światów ty jesteś mój świat prawdziwy
ty jesteś tym co księżyc od dawien dawna znaczył
tobą jest co słońce kiedykolwiek zaśpiewa

oto jest tajemnica której nie dzielę z nikim
korzeń korzenia zalążek pierwszy zalążka
niebo nieba nad drzewem co zwie się życiem; i rośnie
wyżej niż dusza zapragnie i umysł zdoła zataić
cud co gwiazdy prowadzi po udzielnych orbitach

noszę twe serce z sobą noszę je w moim sercu Córeczko moja kochana

* I CHOĆ NIE MA CIĘ TU Z NAMI ,TO PRZECIEŻ JESTEŚ I ZAWSZE BĘDZIESZ SERDUSZKO NASZE*