Jak długo pisana mi jeszcze włóczęga?
Ech, gwiazdo - ogniku ty błędny mych dni
Spraw, by skończyła się wreszcie ta męka
I zapędź, do czułych zaprowadz mnie drzwi!

Lecz gdzie jest ten dom, jak tam idzie się doń?
Gdzie jest to miasto, gdzie progi te są?
Tam most jest na rzece, za rzeką jest sad;
Tam próżnia się kończy, zaczyna się świat.

Lecz gdzie rzeka ta, gdzie rzucony jest most?
Gdzie sad ten jest biały, jabłonki gdzie są?
Na drzewach owoce i strąca je wiatr,
Do kosza je zbiera ta ręka jak kwiat.

Te strony gdzieś są, gdzieś daleko za mgłą,
Więc idę i dalej przedzieram się wciąż.
Zbierają się ptaki, ruszają na szlak,
Już lecą, wprost lecą, nie błądzą jak ja.

Jak długa pisana mi jeszcze włóczęga?
Ech, gwiazdo - ogniku ty błędny mych dni.
Spraw, by skończyła się wreszcie ta męka,
I zapędź, do czułych zaprowadz mnie drzwi!

jaśniutkie światełka do nieba, takie które mrok rozjaśnią
i serca nasze pełne miłości wam pokażą.

najbliższych serdecznie pozdrawiam
co dziennie sercem i myślami jestem z wami.IRENA

(*)

(*)

(*)

Cicho serce, nie krzycz już więcej
Cicho serce, nie łkaj więcej.
Wiem, że boli, dławi i dusi.
Uspokój się już, proszę
Pełne goryczy nieszczęść jest życie,
przecież dobrze wiesz.
Nie krzycz już serce, proszę
Łzy osusz pozostałą kruszyną miłości,
światełkiem nadziei, co w dali świeci.
Kiedyś posmakujesz jeszcze szczerej radości
i będzie uczta dusz, a teraz
Cicho serce, nie krwaw już, proszę
daj o sobie zapomnieć to boli.
nie dźwigaj kamienia smutku, żalu
ciężar wyrzuć z siebie,
Serce, czy każdy ciebie ma,
czuje dogłębnie życie jak ja.
Serce, choć bolisz
cieszę się że cię mam.

ISKRZĄCE MIŁOŚCIĄ I PAMIĘCIĄ
ŚWIATEŁKA DO SAMEGO NIEBA

PRZYTULAM TWOICH NAJBLIŻSZYCH
JESTEM PRZY NICH A ONI WSPIERAJĄ MNIE
I TO JEST NASZ MAŁY CUD
ZNAMY SIĘ, . BEZ ZBĘDNYCH SŁÓW ROZUMIEMY,
I SOBIE POMAGAMY. SWOJĄ OBECNOŚCIĄ. IRENA