Złote serce przestało bić,
złamało to nasze serce
Może synku dla innych jesteś wspomnieniem
i częścią ich przeszłości
ale nie dla nas synku bo my cię kochamy
i ciągle szukamy zagubionej w otchłani do ciebie ścieżki.


W pamięci mej
Pozostały wspomnienia
Z tamtych dni
Wspólnych chwil
pozostały sny
Wciąż nie dopuszczam myśli
że nie wrócisz już
więc dziś wspominając Ciebie
tęsknię tak bardzo,
wierząc ze odnajdziemy się
gdzieś tam daleko...


Na dnie serca miejsce jest
Zrobione całe z łez
Ze słonych kropel mały kruchy świat
W tym sercu mieszkasz TY
Niebo milczy, szepczą łzy
Nikogo więcej nie ma tylko ja
i w moim sercu ty
W środku serca łzawy świat
Na zewnątrz niby wszystko gra
Uśmiecham się i nikt nie widzi nic.


Odkąd nie ma Cię
nie ma nic, nie ma mnie
patrzę w niebo i swoje myśli i życzenie do CIEBIE ślę .
KAŻDA GWIAZDKA NA NIEBIE ZNA ME MYŚLI
PRZESYŁANE DO CIEBIE.

SKRZYPIĄCE MROZEM OGRZANE SERCEM
ŚWIATEŁKA DO NIEBA DLA CIEBIE

A TWOICH NAJBLIŻSZYCH OGRZEWAM SERCEM
W TEN BARDZO MROZNY WIECZÓR IRENA

(*)

Wśród uśmiechniętych serc, otulonych w marzeń puchu.
Wśród rozkosznych słów, szeptanych łagodnie przy uchu.
Wśród padającego śniegu.
Przedziera się Ona.

Naprzeciw wszystkim i wbrew wszystkiemu
Twardym, żwawym krokiem stąpa po ziemi.
Musi zdążyć nim mrok swą płachtę rozścieli.
Ze łzami w oczach, od stóp do głów w czerni.

W ręce dzierży kwiat miłości- małą różę czerwoną.


Gdy będzie już na miejscu, łza spłynie powoli.
Przypomni sobie uśmiech, ciepło Jego dłoni.
Lekkim ruchem fotografię ze śniegu oczyści,
A w jej oku kolejna łza zabłyśnie.

Drżącą dłonią zrobi miejsce małej róży czerwonej
Z tęsknotą nie radząc sobie, we własnych łzach utonie.
Złoży kwiat, powie „kocham cię synku i tak bardzo tęsknię”
Obróci się. Odejdzie-, bo nie może nic więcej.

"Bo umrzeć to zbyt mały powód, żeby przestać kochać."

ŚWIATEŁKA DO NIEBA DLA CIEBIE W TEN MROZNY WIECZÓR
ŻADEN WIATR ICH NIE ROZWIEJE.

SERDECZNIE POZDRAWIAM TWOICH NAJBLIŻSZYCH
ICH OBECNOŚĆ JEST DLA MNIE BARDZO WAŻNA
TO JAK RĘKA PRZYJACIELA KTÓRY JEST PRZY MNIE
GDY UPADAM IRENA

Płynący czas, pełen uroków i złud,
Stężał dla Was, umarłych, w nieprzebity lód...
Błyśnie Bóg, lód odtaje,
Bo któż, tu czy gdzie indziej, nawrót wiosny wstrzyma?
I czas popłynie dla Was poprzednim zwyczajem,
Gdyż nie jest wieczną nawet najgwiaździstsza zima....[']['][']..

M. Pawlikowska Jasnorzewska..

(*)