Który raz stałam tak szukając wspomnień
Obserwując tamtych dni gasnący płomień
Nie ma już i nie będzie tego więcej
Jak rozmawiać z zachodzącym słońcem,
Kto wysługa mnie, kto zrozumie
Kto poczuje to, co tylko ja czuje,
Trzeba ogrzać się żeby nie zamarznąć
ale jak ,gdy światełka do ciebie
tylko ręce ,nie serce rozgrzewają,
Nowa przyszłość, ale inna niż ta wymarzona.
Jak poskładać to łącznie z samą sobą
By wędrować nawet drogą rozkopaną
Gdzie CIEBIE szukać jeśli niebo nie pomaga
Jak żyć w mroku po omacku
i nie płakać widząc twoich przyjaciół.
Wszyscy są razem mają cel w życiu
A ja żyję bez celu i marzeń.
To życie samo do przodu mnie pcha
Nie sama ale samotna bez ciebie synku
Jest miłość co była ciałem,dotykiem,uśmiechem, a stała się duchem.....silniejsza jeszcze ale w bólu i łzach.

ŚWIATEŁKA DO NIEBA DLA CIEBIE

pozdrawiam i dziękuję twoim najbliższym
za serce,podaną dłoń i za wspólną łzę
IRENA

(*)

Dokąd nas zaprowadzisz, Panie
Bez bagażu i bólu głowy
I gdy nic nam na drodze nie stanie
Czy będziemy mogli zacząć na nowo

Bo wiesz, u nas nie zawsze jest słońce
Choć przed deszczem nas chroni parasol
Czasem jednak przemoczy nam serca
Inny deszcz, co spływa po twarzy

Więc nas zabierz bez tych uśmiechów
Co dzień rano zostawianych na lustrze
I bez śniadań, w pośpiechu by zdążyć
Na kolejny autobus do jutra

Bo my tu tak do jutra, do zaraz
Do pierwszego i do wakacji
Rozliczając gniuszy z geniuszu
A zjadaczy chleba z kolacji

Więc już jutro zaprowadź nas, Panie
Bez bagażu i bólu głowy
I gdy nic nam na drodze nie stanie
Spróbujemy zacząć na nowo
NAJJAŚNIEJSZE
ŚWIATEŁKA DO NIEBA

A TWOICH NAJBLIZSZYCH POZDRAWIAM IRENA

ŚWIATEŁKO DLA CIEBIE

(*)