W kłębek skulonym smutkiem
Nie chcę Cię martwić, Ukochany,
Więc tylko na rymów wygrywam lutni,
Tuląc aniołka z porcelany...

Szlochem nagłym i nieopanowanym,
Nie chcę Cię czynić bezradnym,
Co noc więc czekam na sen Twój, Kochany,
By dać łzom płynąć cichym, bezładnym...

Wybacz Podporo, Najdroższy Człowieku,
Że już nie umiem się cieszyć chwilą marną,
Gdy nad szczęścia beztroską zatrzasnęłam wieko
I przysypałam je ziemią... cmentarną.

Coraz duszniej i ciaśniej... Udręczone me serce
Jakże dobra i tkliwa noc aksamitnym otula płaszczem...
Delikatnie i czule
Nieodłączny i wierny lęk po policzku mnie głaszcze...
Wiem, że kiedyś będę zmierzać za horyzont nieba,by po świetlistej gwiazdy ostatnim zachodzie,okruszyn blasku szukać, tak, jak żebrak - chleba i na stronę światła przejść - w życia niepogodzie...
I wiem, że będę musiała iść za horyzont nieba...tam gdzie Ty Tato..

Proszę o deszcz, lekki, wiosenny,
Kwieciem pachnący i ziemią...
W mym serca ogrodzie niech ból uśnie senny,
Niech ciernie się zazielenią!

Błagam o wiatr ożywczy, zbawienny...
Niech Ducha Świętego znakiem
Z cierniowej koronki plan Boży, misterny
Pokoju objawi mi ptakiem...

O wiosnę krzyczę w moim ogrodzie:
Pamięć niech kwitnie uśmiechem!
I niech ptasi trel Ciebie Tato
W mym sercu przywołuje echem...

Na niebie z łez moich tysiące gwiazd,
By Ci Ziemię przypomniały, na niej - jedno z miast,
Gdzie nie śpię, czuwam, aby płonął znicz,
A wszyscy wokół krzyczą: nie płacz, milcz!.

W niebo cisnę z siłą z łez srebrny mak,
By wiosna szczodrą była, ukwiecony - sad,
By w tym Raju maków czerwień przypomniała Ci,
Że pękło mi serce, w mak rozprysły się moje łzy...

Tato...

Odmawiaj za mnie troskliwie pacierze,
Bo Anioł Stróż nie czuwa nade mną,
w jednej chwili wierzę i nie wierzę
bo o ratunek wołam zawsze - nadaremno...

Odmawiaj za mnie troskliwie pacierze,
Bo nie wiem, jak długo zniosę udrękę,ludziom w oczy spojrzeć nie potrafię szczerze,bo uśmiecham się, gdy mi pęka serce...

Tato...Odmawiaj za mnie troskliwie pacierze,czuwaj nade mną...

Przyjdź do mnie Tato
Wśród gwiazd złotych,
Iskrzących się pyłem
Zamigocz przez chwilę

Skrzydła rozpostrzyj,
Gdy słuch mój wyostrzę,
Usłyszę śmiech Twój cichutki
W snu ciszy.

Skrzydłami załopocz,
A każdy mój kłopot
Na zawsze odfrunie:
Hen, w kraje dalekie,
Gdzie serce z człowiekiem
Żyć razem nie umie.

Zatrzepocz motylem,
A łez moich tyle
Rozlanych, wnet wyschnie.
Nie opuść, pozostań,
Gdy przyjdzie czas rozstań
Nad życia urwiskiem...

Gdy dłonie rozłożę
I oczy otworzę,
Gdy znikniesz...
Pofrunę gwiazd ścieżką
I pieśń serca umilknie!

Tyś jest jak okruch chleba,
Jak ziemi - sól, przez Boga mi dana,
Bym przedsmak słodki mogła poczuć Nieba,
Bym nie upadła niżej, tylko - na kolana.
Oddech unosi cię Boży,
Jak ziarnko pszeniczne, zabrane od plew,
Chcę wzbić się za tobą, lecz serce się trwoży:
Czy w te same przestworza poniesie kiedyś mnie?

Nim ciemność zupełna nastanie dokoła,
Rozpacz niech wybrzmi do końca i żal.
Nim mnie, Boże, do siebie zawołasz,
Zabierz to serce, coś mi je dał.

By nieutulonym nie grzeszyło żalem
I miłością zbyt wielką.
By nie wzgardziło żadnym Twoim darem:
Ni łez morzem, ni szczęścia kropelką.

•✿•°*”˜ ˜”*°•✿•

___ŚWIATEŁKO___

•✿•°*”˜ ˜”*°•✿•

____PAMIĘCI____

•✿•°*”˜ ˜”*°•✿•

C.ŚP.W.MAKOWIECKIEGO

Wspomnienia moje,
wspomnienia jasne, ciche,
słoneczno-księżycowe blaski,
ulotność chwili,
przerzucam fotografie,
los wyboru nie zostawił...

Podmuchy wiatru,
tańczące w krąg motyle,
niedokończone rozmowy,
zarosły chwasty
w ogrodzie marzeń,
los wyboru nie zostawił...

Chwytam czas,
myśli krążą wokół Ciebie,
jesteś jak promień zawsze jasny,
jesteś w nim,
z wiatrem ranną rosą śpiewasz,
płyniesz w dal nieskończoną...

Ulotność chwili
zamknąłeś w dłoni,
niedokończone ważne sprawy,
przerwane życie,
w bezkresie znika tęcza,
los wyboru nie zostawił...