Każdego dnia dopinam guzik w moim sercu
rozdartym
rozchełstanym
bo bez Ciebie...
I upycham w tą dziurę niezapominajki
i strzępki wiary...w lepsze jutro
A Ty tam uproś ,żeby mi się kiedyś udało zapiąć ten ostatni...

W szyby deszcz stuka
deszcz smutny
zimowy
Potęguje milczenie
onieśmiela rozmowy...
W każdej kropli wspomnienie
jakiś lęk zaklęty,
w kroplach deszczu,
w łzach moich
cały świat zamknięty..

Wielobarwnym chaosem świateł
Upstrzone uśpione miasto,.
Ludzie śnią swe skryte marzenia
Te wymodlone – nim zasną.

A ja chciałabym być kroplą deszczu
Tańczącą po ciemnym niebie
Taką malutką szarą kropelką
-Byłabym bliżej Ciebie…

Otrzyj łzy moje Tato
Przywróć potrzebę uśmiechu
Nadaj znów barwy jesiennym liściom
Bądź obok w wietrznym oddechu...

Ja muszę ten smutek oswoić
Powinnam go nawet polubić
To moja pamiątka Tato po Tobie
Przecież nie mogę jej zgubić…

Gdy z losem innych zestawiam swój los,
Co tak zadrwił i wciąż się zaśmiewa,
Nie rzucam gromów, nie płaczę w głos
Lecz w boleść wrastam, jak w ziemię – drzewa...


Boże, zamień mnie w wiatr...
Przemierzę wzdłuż i wszerz
Przestworzy nieba świat...
Czego w nim szukam, wiesz...


Nie słyszę... Czy w środku muszelki
Ogromne szumią fale?
Nie widzę... Czy świat jest wielki,
A rzeczy świata małe?

Wróć, świecie! Znów będę w nieskończoność
Nawracać się na wiarę...
I pozwól odkrywać się na nowo,
Płynąć przez morza całe...

By w serca dotrzeć ciszę,
Bez lęku w niej zagościć
I własny głos usłyszeć,
Że świat jest przecież prosty,

a w nim niestraszne życie...

Wróć, świecie!

Tato, znów piszę do Ciebie wiersz,
Jak cierpię, jak krzyczę milczeniem - wiesz...
Bo świat mnie odepchnął i dłoni nie podaje nikt,
Cień Boga na rżysku, na chmurach, jeziorach - znikł.

I dudni ta cisza, i chory rozrasta się las,
Kikuty drzew milczą i przestał odmierzać się czas.
Natrętny ten spokój... Tato, dopomóż mi,
By krzyk rozdarł tą ciszę i więcej nie zranił nikt..

Boże, zamień mnie w wiatr...
Przemierzę wzdłuż i wszerz
Przestworzy nieba świat...
Czego w nim szukam, wiesz...

Jak pamiętać lecz zostawić za sobą?
Ciągle wracać lecz iść naprzód wytrwale?
Do ucieczki nie ulegać namowom,
Nie osłaniać się bólem i żalem?

Jak iść w zgodzie za rękę ze światem,
Pogodzonym i z życiem, i śmiercią?
Nie wypomnieć, że szczęścia był katem,
Gdy po szczęściu obdarzył pamięcią?

W tany porwij mnie, świecie skrzydlaty!
Niech w miłosnym się złączą objęciu:
Przeszłość, przyszłość i ta, co ulata.
Wygrać życie chcę, tańczyć ze śmiercią!

Ciągle widzę Cię, jak leżysz w szpitalnej sali.
Widzę,siebie - nad Tobą czule pochyloną -
Jak śmierć zabiera Cię do Boga w oddali...

Nie pozwolę Ci umrzeć, znów odejść do kraju,
Gdzie mądrość prostą w ciężkich pogrzebano księgach,
Bzy kwitną rozszalałe lecz nie tylko w maju,
Na dobroć cichą nie przecięta czeka wstęga...

Nie pozwolę odchodzić Ci znów z tego świata,
Gdzie człek wesół - po bliźnim płakać już nie umie,
Myśl ważka, nim dzień ujrzy, w noc gnuśną ulata,
Umiaru nikt nie zna tylko w pysze i w dumie...

Nie pozwolę Cię światu wymazać z pamięci:
Boś za smutny...
Niechaj chwilką zadumy pamięć Twoją święci,
Tajemnicą cud miłości Twych dzieci oplata...