Koronawirus - niewidzialny, ale bardzo podstępny i groźny wróg, z którym mierzą się ludzie we właściwie wszystkich krajach na świecie. Skutki jego obecności dotkliwie odczuwa właściwie każdy. Kto może, chroni się więc w zaciszu domu. Co z tymi, którzy muszą mieć kontakt z innymi osobami - tak jak w przypadku chociażby zakładów pogrzebowych?

Na co dzień mało kto pewnie rozważa kwestie ostateczne. W młodości oraz wczesnej dorosłości charakteryzujących się codziennym biegiem nie zastanawiamy się, choćby gdzie spoczniemy po śmierci. Gdy jednak ona pojawi się w naszym życiu - zabierając kogoś Bliskiego - pytania powracają. I wtedy trzeba sobie na nie odpowiedzieć.

Cmentarz nazywany jest - z języka greckiego - nekropolią czyli miastem umarłych. Jest w tym dużo prawdy, bo jakkolwiek dziwnie to może zabrzmieć, ale cmentarze właśnie też mają swoje "życie", rozumiane może bardziej jako prawa - pisane i niepisane - oraz zwyczaje. Dla postronnego obserwatora każdy cmentarz wydaje się być taki sam, niezależnie czy znajduje się on na północy czy południu, na zachodzie czy na wschodzie Polski. Jednak po dłuższym spacerze jego uliczkami - w zależności od regionu - dostrzec można charakterystyczne cechy konkretnej nekropolii. Jedną z nich są pomniki nagrobne i obudowy grobów.