Zuziu, Córeczko Tak bardzo tęsknię...... Tak bardzo mi Ciebie brak Kocham Cię ['] ['] [']

Pali się świeca jasnym płomieniem,
Tak jak Twe życie się paliło...
Wiatr świecę zgasił,
pogrążył w cieniu...
I Twoje życie się skończyło!

....-:¦:-
......(
......)
....(,,")....
.............
[▒▒▒▒▒▒]
[▒▒▒▒▒▒]
[▒▒▒▒▒▒]
[▒▒▒▒▒▒]

I nastał smutek i rozpamiętywanie
pięknych chwil, które już nigdy nie powrócą.
Tak trudno bez Ciebie żyć Aniele, zrobiło się tak pusto ((*)) ((*)) ((*)).

"Zmarli moi, nie opuszczajcie mnie!
Tylko przy waszej śmierci bliski jestem życia,
Tylko wspomnienie o was nie zmniejsza mi świata,
Tylko wy, nieskalani, uszliście rozbicia,
Tylko wśród was mam ojca i matkę i syna i córkę i brata,
Tylko wasze istnienie jest mi tu konieczne,
Tylko za wami iść mi, iść na wieki wieczne.
Zmarli moi, pozostańcie przy mnie!
Tylko przez was nie ginie to, co kiedyś było,
Tylko przez was zabliźnia się czas poszarpany,
Tylko przez was pojmuję mą przyszłość zawiłą,
Tylko w was śmierć i życie nie krwawią jak rany,
Tylko na was się godzą i w was nie są sprzeczne,
Tylko za wami iść mi, iść na wieki wieczne."

W mej codziennej modlitwie jesteś Zuziu...

Jedna chwila wystarczy
Żeby życie runęło,
Aby wszystko co mamy
W nicość odpłynęło.
Zgubiło się w jednej chwili
Odeszło do przeszłości...
A co mamy zrobić
Jeśli to było nasze ziarno miłości.
Jeśli serce patrzy naszymi oczyma,
Wspomnienie jeszcze żywe w swej pamięci trzyma,
Ciepłe bo wczorajsze
A może z przed godziny
Z przed chwili jeszcze gorące.
Usta w niemym błaganiu
Zastygłe , drżące,
Twarz łzami zalana.
Jedna chwila nieokiełznana
Przeszywa nasze życie na wylot,
Na strzępy je rozrywa.
Zostaje przy nas chwilę
Pózniej poganiana następną odchodzi
Zostawiając nas samych...
Bez nadziei w duszy
Jedna krótka chwila
Najtwardsze mury kruszy.

Zostawiam swoją pamięć wraz
z modlitwą (*)(*)(*).

Zuziuuuu.... k.C. ['] ['] [']

Bez cierpienia nie zrozumie się szczęścia.

Jak morskich głębin otchłanie
jak mroki bezgwiezdnej nocy
człowieczy los niepoznany
tajemnicą z dnia na dzień się toczy.

Od wczesnych dzieciństwa już lat
podróż w nieznane funduje nam życie
zapisując w kronikach gwiazd
naszych przeżyć wierne odbicie.

Każdy dzień jest wyzwaniem
niespodziankami karmi nas los
z chwilami uniesień w programie
i trudami, co odbierają nam moc.

I właściwie nieważne czy idziesz,
po bezdrożach czy też na wprost
wszystkiego nie można przewidzieć,
bo niezbadany … człowieczy jest los.

(*)(*)(*) Pamiętam Aniołku (*)(*)(*)

()()()()()()()()
[][][][][][][][]

() () ()
[] [] []