()()()()()()()()()()
[][][][][][][][][][] w pamięci każdego dnia

Podaruj kropelkę nadziei
Tym, którzy na nią czekają,
Spraw, by przez łzy się śmiali, Ci, którzy nic już nie mają…

Czasem cicho ktoś odchodzi,
Świat ciemny nam się zdaje...
Czasem cicho ktoś odchodzi,
Lecz,tak naprawdę...tu zostaje.
W naszych myślach,
W naszych sercach,
W naszych najskrytszych marzeniach.
Tu zostaje,jest wciąż obok,
I wciąż żyje we wspomnieniach.

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Jesteśmy jedni dla drugich pielgrzymami, którzy różnymi drogami zdążają w trudzie na to samo spotkanie.

— Antoine de Saint-Exupéry

..............)............)
((........(,)..............(,).........(,)
((.......[__]............[__]......[__]
((.......[__]............[__]......[__]
((.......[__]............[__]......[__]
((.....(____)........(____)..(____)


######################
"UMARŁYCH WIECZNOŚĆ DOTĄD TRWA,
DOPÓKI PAMIECIĄ SIE IM PŁACI"

Zuziu pamiętam codziennie

Pamiętam [********]

SMUTNO MI

Smutno mi Panie. Wiesz dlaczego.
Znów świat się wali mi na głowę.
Już nie mam siły, znów upadam.
Wstać , iść przed siebie już nie mogę.

Nie mam już siły, nie potrafię
wykrzesać z siebie iskry wiary.
Znowu nocami często płaczę.
Śnią mi się zmory, straszne mary.

Boję się. Boję. Co mam robić?
Bezradna stoję. Dookoła
tłum się przewija obcych ludzi.
Nawet pomocy już nie wołam.

Nie mam już siły, już nie proszę
ani opieki Twej nie wzywam.
Jestem samotna, jestem smutna
i tak potwornie nieszczęśliwa.

Po co to mówię? Nie wiem sama.
Samotność swoją chcę wykrzyczeć.
Wśród tłumu ludzi jestem sama
i słychać tylko głuchą ciszę....

autor nieznany

Zasnęła cicho i nic jej nie zbudzi:
Ani płacz siostry, ani matki łkanie,
Ani gwar obcych a ciekawych ludzi,
Co otoczyli śmiertelne posłanie;
Już jej dosięgnąć boleść nie jest w stanie,
Zasnęła cicho i nic jej nie zbudzi.

Na zawsze swoje zamknęła powieki,
Spokojna, blada, smutna narzeczona
Anioła, co ją poślubił na wieki;
Jakoby w jasny posąg zamieniona,
Zaziemskich widzeń jasnością olśniona,
Na zawsze swoje zamknęła powieki.

Ostatni uśmiech wykwitł na jej twarzy,
A obok niego dziwne zamyślenie;
Jeszcze się może nad jej kształtem waży
Zbiegłego życia rozwiane marzenie,
Więc choć ją wieczność ubrała w milczenie,
Ostatni uśmiech wykwitł na jej twarzy.

Z rozbitej czary idealnych marzeń
Piła zaledwie woń kwiatów wiosenną,
Od rozczarowań wolna i od skażeń,
Rzuciła czarę pod urnę kamienną
I w sferę duchów wzlatuje promienną
Z rozbitej czary idealnych marzeń.

Rozmiłowana w nieśmiertelnym pięknie,
Ukołysana pieśnią tajemniczą,
Ani się grobu ciemności ulęknie,
Ani zatęskni za życia goryczą,
Ale uwieczni swą piękność dziewiczą,
Rozmiłowana w nieśmiertelnym pięknie.

Mistrzostwo śmierci i śmierci potęga
Białego kwiatu utrwaliły białość. -
Co życie w biegu niszczy i rozprzęga,
To śmierć obleka w harmonijną całość,
I nieskalaną daje doskonałość
Mistrzostwo śmierci i śmierci potęga!

W wiecznej pogodzie i w wiecznym spokoju
Zakwita róża mistyczna zachwytu;
Znikome kształty padły w życia boju,
Lecz to, co boskie, na fali błękitu
Wraca panować nad zmiennością bytu,
W wiecznej pogodzie i w wiecznym pokoju.

Kocham Cię Zuziu.... ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] ['] Tęsknię..........:((((((

„Tam jest wasz DOM
Tu zaś te wasze lata na ziemi
To wasze zabieganie, trud i wysiłek ...
To pielgrzymka do DOMU
Pielgrzymka dla jednych mozolna i trudna
Dla innych znów bardzo krótka.
Przerwana nagle w którejś wiośnie życia...
Zawsze jednak na końcu jej stoi DOM.”
Św.Paweł
..........)........
.........((........
.........) .......
.......( , )........
....._ `|'__....
.....( """"_ )..
.......)/(/( |...
.......() )()|| -'..
.......| () ||......
.......|.....||.....
.......|.....().. ..
.......|.....|... .."
.......|.....|... ..
.......|.....|.. ..
Zostawiam swoją pamięć....