"Po łące zalanej,
Zalanej żalem,
Strumień przeplywa...
Po łące zalanej żalem,
Na głębokość stu wież,
Włóczy się żagiel rozdarty,
Jak Anioł ze skrzydły rozpostarty...
...Serce moje wita...
I płynie dalej"...


Serce rozdarte przestało boleć,
Przestało tęsknić.
Może jeszcze odkwitnąć zechce?
Może się rozraduje powoli?

Jednak nie jest tak, jak my chcemy,
Ty uśmiechasz się do nas na zdjęciach,
A my tu bez Ciebie żyjemy,
Ty trzymasz nas w opieki objęciach…..
Czuwaj nad swoimi bliskimi....
Z pamięcią o Tobie światełka CI śle (*)(*)(*)

"Bóg nad milczeniem moim trwa...
A ja w mej własnej głębi,
Perłę przy perle układam...
Czy zdążę przygotować wszystko
Ku chwili,gdy jednym władczym
słowem,Bóg me milczenie rozwiąże? "


Jest błękit,są gwiazdy,
Są łąki i kwiaty,
Są pola i lasy,
Są góry i morza
I jest plomień - ale ten,
Pali sie tylko raz jeden:
Płomień Życia.

"...Jesteś w blasku zórz, w błękitnej wodzie,
na niebie tam gdzie ptaki już nie wzlatują,
Jesteś w sercach i myślach tych,
którzy Cię kochają i pamiętają..."
Spoczywaj w pokoju wiecznym (*)(*)(*)

...Wierzę, że kiedyś się Tam spotkamy.
Pójdziemy na spacer i porozmawiamy.
O tym co było... i nie przeminęło.
Bo już tu sie rozpoczeło nasze Niebo...
Spoczywaj w pokoju wiecznym
(*)(*)(*)

Odeszli od nas lecz ciągle są z nami.Ogrzejmy więc nasze serca ciepłymi wspomnieniami.Mijają lata,miesiące,doby lecz nie minie ból po stracie bliskiej osoby.Światełka dla Ciebie braciszku (*)(*)(*)

"O,Czarna Madonno
Uwięziona w srebrnej ikonie,
Spójz na nędzę mego połowu,
Na dno moich podartych sieci...
Proszę,niech z rąk Twych rozwartych
Ptak świetlisty jak Anioł
Ku mnie zleci,
I sercu memu rozdartemu,
Raz jeszcze pozwoli rozkwitnąć".


Tęsknimy za Tobą Bratku...

W naszych sercach gości żal...

Życie nasze jak pociąg się toczy ,
gdy się rodzisz to wsiadasz do niego.
I ten pociąg przez życie Cię wiezie
aż do końca – przystanku Twojego.
Nikt z nas nie zna czasu podróży .
Pociąg jedzie, wciąż nowe perony ,
ciągle nowi ludzie wsiadają .
Pociąg w rożne rozwozi ich strony.
Jedni dłużej są w Twoim przedziale.
Inni tylko na chwilkę wsiadają .
Są też tacy co zajrzą i znikną
i nic innym w podróży nie dają.
Każdy ślad swój jakiś zostawi .
Mały uśmiech, rąk dotyk, kwiat róży.
To w pamięci swojej zachowasz
Już do końca życiowej podróży.
Najsmutniejsze są chwile w podróży,
gdy wysiądą Ci, których Ty kochasz.
Po nich zawsze pustka zostaje ,
cicho w kącie przedziału zaszlochasz.
I już smutek zostanie do końca .
I tęsknota co pali Cię skrycie ,
bo już bez tych co byli najbliżsi
musisz dalej pojechać przez życie.
Lecz gdy w końcu do celu dojedziesz,
na końcowym wysiądziesz peronie ,
to pamiętaj, że oni tam będą ,
znowu odnajdziesz kochane ich dłonie…

Spokój Twej Dusz(*)(*)(*)

"O ,weżcie mnie do siebie...
Litościwe pogórki,
Piaski najłaskawsze.
Weż mnie do siebie
Czysty dzwoneczku skowrończy,
Wiśniowy gaju,
Rzeko wartka na zakrecie.
Aniołowie...
Kiedy dusza się urwie,
Weżcie mnie do siebie,
Do Domu,
Na zawsze".

Panie,przyjmij do krainy pokoju
i światłości duszę,której kazałeś odejść od nas.
Bądż szczęśliwy Bratku.