Jestem tu schowana w mroku
Czekam na Ciebie wyciagając ramiona
By Cię złapać,schwytać,przyciągnąć
Siedzisz na gałęzi,ktora pęka
Zrywasz się krzyczysz
Myśląc,że sapdasz
Wzywasz ratunku
Ale ja jestem tu Jareczku
Złapię Cię
Nie opuszczę Cię
Kocham Cie synciu mój....

Stasienku popoludniowo-sobotnie swiatelko dla Ciebie(*)

Mamo, Mamusiu
Spójrz czasem w górę,
To dla Ciebie fruną buziaki zza chmurek
To dla Ciebie słońcem wschodzę rano
Mamo -uśmiechnij się-tak Cię kocham roześmianą.

Tato, Tatusiu
Kiedy czasem czujesz na ramieniu drgnięcie
To ja- Tato
To mojego paluszka muśnięcie
To do Ciebie we śnie biegnę po cichutku,
Abyś Tato rano nie czuł nigdy smutku.

Odwiedzam Was codziennie
Mamo-gładzę Twój policzek
Tato-przytulam się do Ciebie
Chwilę do spotkania liczę
Na szczęście życie mknie szybko
i wszyscy to mocno czujemy
Że już niedługo razem
Na długi spacer pójdziemy.


Stasiu jaśniutkie światełka na sobotę posyłam do nieba((**))((**))

Mój Kochany Synku......
(*)

Więc tak już musi być
Gdzie ja tam i Ty

Raz uśmiech i łzy

Po dniu przychodzi noc
Po złym dobry rok

Czy spełnią się sny


Przytul mnie pada śnieg

I na to co w nas czasem złe
Niebo ma w tym jeden cel

Więc bądź, bądź tak jak ja
Na zły i dobry czas

Jak uśmiech i łzy
Stasiu na ta pochmurna sobote posylam sto jasniejacych swiatelek i cieplutkich jak moje serce(*)(*)(*)(*)(*) a Malgosie przytulam ronwniez bardzo cieplutko...Renia

PAMIETAM(*)

Światełko na dobranoc Stasiu((**))
Śpij spokojnie ,i śnij piękne bajecznie kolorowe sny((**))

Bądź częścią mnie
Bądź moim snem
Promieniem który zsyła dzień
Lekarstwem na mój każdy ból
Bądź zawsze tam gdzie i ja
Tam gdzie ja
Stasienku....(*)
Małgosiu bardzo goraco pozdrawiam Renia

Stasiu malutki, Swiatełka dla Ciebie...
[**] [**] [**]

Jesienny wiersz dla Ciebie Aniołku (***).

"Ostatnie zwiędły kwiaty..."

Ostatnie zwiędły kwiaty, zważone kasztany
Sieją po szarej drodze liście złotordzawe.
Brunatnym skib kożuchem nakryły się łany
I ziemia żegna krasę swą, jak starość sławę.

Wiatr przegania po polach siwych mgieł tumany,
Zmarłe lato w zmierzch wiozą chmury niełaskawe,
A staw w zwierciadle wody do snu kołysanej
Tę charonową piękna odbija przeprawę.

I gdy w gałęziach nagich trwogą krzyczy ptactwo,
W smutku pory znajduje duch powinowactwo
Własnej doli i spada nań brzemię żałoby.

Jak pielgrzym o głaz twardy wspomnień się potyka,
Lecz jeśli się pochyla, to li do rzemyka,
By ciaśniej opiąć sandał na drodze przez groby.

( Leopold Staff )