Jak poradzić sobie po stracie dziecka

To jest najtrudniejsze pytanie, z którym przyszło mi się zmierzyć. Każda mama, której zmarło dziecko, jest inna. Wszystkie jesteśmy tak różne, mamy inne charaktery, osobowości, temperamenty. Niektóre z nas lubią dużo rozmawiać i czują potrzebę wygadania się w trudnych chwilach. Niektóre z kolei są ciche i nieśmiałe, zamykają się w swoim świecie i w swoim bólu, nie wpuszczając nikogo do środka. Jeszcze inne mamy uciekają od trudnych myśli i wspomnień, rzucają się w wir pracy lub biorą na swoją głowę tak dużo obowiązków, żeby tylko nie mieć czasu na myślenie. Inne popadają w depresję i nie są w stanie ani pracować, ani normalnie funkcjonować. Ja zaliczam się do tej ostatniej kategorii.
Nie ma chyba bardziej tragicznego i traumatycznego przeżycia, niż śmierć własnego dziecka. Nieważne, czy to było wczesne poronienie, czy późniejsze, czy dziecko umarło po porodzie lub długiej chorobie,czy w tragicznym wypadku. Żadna mama nie może psychicznie przygotować się na to, że jej dziecko odejdzie. Nie taka jest kolej rzeczy, to dzieci powinny chować rodziców, a nie odwrotnie. Strata dziecka pozostawia traumę na całe życie, powoduje ból, którego nie da się z niczym porównać. Jak więc po tragedii, która ma wpływ na całe nasze dotychczasowe i przyszłe życie, odbudować na nowo nasz świat? Jak odbudować swoje życie bez dziecka, z którym wiązaliśmy tyle planów i nadziei?
Mówienie rodzicom, którzy stracili dziecko, jak mają teraz żyć, było by aroganckie i niewłaściwe. Ale z drugiej strony, faktem jest, że kiedy powierzymy wszystkie nasze troski i bóle Bogu, łatwiej nam przejść wszelkie życiowe tragedie. Ludzie, którzy powierzają wszystko Bogu, w pełni ufając Mu, lepiej radzą sobie z doświadczeniami, niż ludzie, którzy Boga nie szukają.


✿¸.•´¨) ¸.•*¨)✿
✿(¸.•´✿...MAJOWE ŚWIATEŁKO DLA CIEBIE STASIU KOCHANY
✿¸.•)¸.•´´)✿

Kocham Cię Skarbie

• ✿✿ •W JEDNEJ CZĘŚCI NALEŻYMY DO ZIEMI A W DRUGIEJ CZĘŚCI NALEZYMY DO NIEBA• ✿✿•


•ڰ • ✿✿ •ڰۣڿ♥ڰ • ✿✿•ڰۣ ANIOŁECZKU... • ✿✿ •ڰ • ✿✿•ڰۣڿ♥ڰ •

Kocham cię Kochanie Moje....

Pamiętamy...

Smutne światełko na niedzielę...