Niedzielne światełko dla Ciebie Maleńki...

♦═─۩─═♦

Życie jest jak książka:
Otwierasz -
Czytasz -
Kończysz...
I pozostaje:
Czas cierpień,
wspomnień,
tęsknoty....

♦═─۩─═♦

..▄█▄ ŚWIATEŁKO
....█ PAMIĘCI
.•°❀°•.STASIU KOCHANY

Ile kosztuje nadzieja
i jej spokojny czas ?
Czy serce ma coś do powiedzenia,
a może ceną za nią jest strach?

Ile kosztuje ciepłe słowo otuchy
i jego delikatny szept ?
Ile kosztuje wiara, która Cię otuli
ta, która nadaje Twemu życiu sens ?

Ile kosztuje ciche marzenie,
które w sercu skrywasz?
Ile kosztuje jego spełnienie
gdy film nagle się urywa...

Gdy smutek boli,a słowa zbyt małe
By rozpacz wypowiedzieć,zostaje
tylko milczenie,pełne gorących łez
I bliskość przyjaznych serc.

Chociaż nie każdy dzień
nas słońcem rozpieszcza...
A pogodny nastrój
nie zawsze dopisuje...

Uśmiech i dobre słowo
jest dobrym lekarstwem..
Jeżeli ktoś je nam
z serca i szczerze ofiaruje...

ღ⋰♥⋱ღ⋰♥ ♥⋱ღ⋰♥⋱ღ

.❤,҉,),~,҉, 
. ❤՝՝ϡ❤,҉,
,҉, ,҉,~ )¸.~❤,҉,
❤,҉,“~)/¸~,҉,   
  »̯̆«  NIECH NAJPIĘKNIEJSZE SŁOWA UKOŁYSZĄ TWĄ DUSZĘ STASIU KOCHANY

Kocham Cię Kochanie Moje.....

\"O zmierzchu przy oknie
Matka trąca nogą bieguny
Kołyski, w której śpi dziecko.
Ale już nie ma kołyski,
Ale nie ma już dziecka.
Poszło między cienie.
Matka sama siedzi o zmierzchu,
Kołysze nogą wspomnienie.\" (L.Staff „Matka”)

Czy usłyszysz także
to, co ja usłyszę ?
Czy zobaczysz mary
wokoło krążące ?
Wycisz serce swoje
i myśli cierpiące...

Tam na lewo córka
przy Matki swej grobie.
Widzisz ? Płynie ponad
katafalku progiem.
Wyciąga tęsknie dłonie
do główki dziecięcia.
Jeszcze raz ostatni !
Dotknąć ! - Bez szans wzięcia.

W głębi Starzec smutny
snuje widmo swoje...
Nie takim chciał zostać
wzgardzony spokojem.
Rząd lampek przyćmionych
odsłania obrazy.
Obok dusza Dziecka.
Płacze. Nadal marzy.

I nie widać straty
ciała z tego świata.
Jak to Boże robisz,
że to wszystko złatasz ?
O, widmo Dziewczyny !
Czy Anioł ? Czy Zmarła ?
Nadal szuka szczęścia,
choć życia - wyparła.

A przede mną widmo
Ojca, lecz młodszego.
Coś chce mówić do mnie,
lecz nie słyszę jego.
Wyciągam swe dłonie
do drżących, widmowych,
aby ogrzać, przycisnąć,
żarów dać kwantowych.

Wkoło tłum ogromny.
I martwi i żywi.
Złączeni, skupieni -
- i modlitwa z nimi.
Ja wiem, że to chwila...
Ile czasu mamy ?
Tych, co nas odwiedzą
razem powitamy...


Autor: Paweł Świątkowski


__ ✽ ___
     ¯¯¯¯¯¯ ✽ ¯¯¯STASIU KOCHANY__ ✽ ___

Pamiętamy...