Pamiętam... ((*))

Siostra śp. Marcina Malara

Ja do Ciebie już nie wrócę
Chociaż bardzo chciałbym przyjść
Nie wyglądaj za mną oknem - nie otwieraj mamo drzwi
Ciągle stoisz przy tej bramce - jakby się zatrzymał czas
Jakbyś wciąż oczekiwała - że mnie ujrzysz jeszcze raz
Kładziesz dłonie na swym sercu - i kierujesz w niebo wzrok
Mnie przy Tobie Mamo nie ma - to już będzie 2 rok...[*]...

PAMIĘTAM SEBUŚ
I ZAPALAM ŚWIATEŁKO
DOŁĄCZAJĄC MODLITWĘ
.....(\ ***/)
.....( \(_)/ )
.....(_ /|\ _)
......./___\.....((*)) ((*))


***************************
Pozdrawiam Tych, którym tak bardzo
CIEBIE brak -Ela
***************************

Wzywam cię przyjdź umocnij mnie
Oddal mroku cień
Jasny rozpal dzień
Tu jest czas i świat
pełnio Boskich prawd
Tyś natchnieniem mym i przebudzeniem .
Duchu święty przyjdź
Wzywam Cię przyjdź umocnij mnie

kś Stefan Ceberek

DANUSIU ZAWSZE KIEDY BRAK MI SIŁ ,BRAK NADZIEJI SŁUCHAM WŁAŚNIE TEJ PIEŚNI MODLĄC SIĘ O WYTRWAŁOŚĆ ABY IŚĆ DROGĄ ,KTÓRA WIEDZIE DO NASZYCH DZIECI
przytulam cię mocno

SEBASTIANKU ŚWIATEŁKO DLA CIEBIE I WSPIERAJ SWOJĄ MAMUSIE

Nie czekajcie,ja nie wróce.....
Nie spieszcie się ,ja poczekam...

Sebuś pamiętam (*)(*)(*)

________<♥>__

_<♥> SEBA _<♥>

________<♥>__

Słyszę płacz głośny, czyjeś szlochanie,
podchodzę bliżej i widzę ostatnie pożegnanie.
Niebo okryło się chmurą w żałobie,
ja stoję przy pustym jeszcze grobie.
Tylko dzwon słychać,
ten dzwon, który prowadzi w drodze ostatniej
do ciemnej mogiły i do ziemi bratniej.
Deszcz zaczął padać, jakby świat opłakiwał
los nieboszczyka-rozłożę parasol-
z kaplicy płynie żałobna muzyka.
A może to sen? Może to tylko zwykły sen?
Uszczypnę się, boli!
Jednak naprawdę ktoś utknął w niedoli.
O! już widzę orszak żałobny zwłoki wyprowadza,
na przodzie rodzina, płacząc wniebogłosy
swoją rozpacz zdradza.
Już trumna wyłania się z murów kaplicy,
ja oczom nie wierzę,
w głowie mam straszne bicie dzwonnicy.
O Boże, to dziecko! Po trumnie poznaje,
oczy moje łzą zaszły, serce mi się kraje.
Jakie to nieszczęście, jaka straszna trwoga,
swe dziecko kochane oddać w ręce Boga.
Na zawsze stracić syna, lub córkę kochaną,
na zawsze stracić nadzieję przez lata budowaną.
Gardło żal mi przycisnął, jednak nie wytrzymałem,
ukryłem w dłoniach powieki i głośno zapłakałem.
Trumna w gotowości nad mogiłą ciąży,
by za krótką chwilę w nicość się pogrążyć.
Jeszcze ksiądz do Nieba modły swe zanosi,
teraz się pochyla, garść ziemi podnosi
i na drewno sypie......
Zaczyna opadać, schodzi, gdzie jej meta,
lecz z tłumu wybiega dość młoda kobieta
i nad grobem pada skubiąc włosy z głowy,
władzę nad nią sprawuje smutek betonowy.
Mąż odciąga ją, coś szepcze do ucha,
ona jest w amoku, wcale go nie słucha!
Jednak po chwili cofa się i klęka.....
Grabarze łopaty już dzierżą w swych rękach.
Potem krzyż wbijają, każdy wieniec składa,
teraz kondolencje od księdza, sąsiada.

Nagle się ocknąłem z mego zamyślenia,
cisza w uszach szumi, mrokiem zaszła ziemia.
Nigdzie już nie widzę śladu żywej duszy,
tylko podmuch wiatru liśćmi drzew poruszył.
Na chwilę przystanę, bo widzę gołębia,
wyfrunął z cmentarza, w ciemność się zagłębia.
Pewnie dusza mała wędruje do Pana,
by za chwile przed nim upaść na kolana.
Na zawsze w pamięci mojej pozostanie
dzień, w którym los dziecka nawet nie ocalił.

Krystian Kucia

DOBRANOC...RENIULEK
M.JARECZKA PYRSAKA

Sebuniu.. i co teraz... przytulam Cię..

CZASEM ODCHODZĄ NASZE ANIOŁY
I NAGLE W MIEJSCU STAJE CZAS,
A Z NIMI CZĄSTKA NAS ODCHODZI,
WIELKI SMUTEK MARSZCZY TWARZ...
Sobotnie światełko pamięci Aniołku.