Listopadowy dzień
zapalmy świeczki na grobach.
odświeżmy obrazy zmarłych
odkurzmy w pamięci wspomnienia.
wspomnienia o tych co byli....
a którzy tak boleśnie odeszli.
oni nadal są w naszych sercach,
nadal są w naszych snach
nadal ich obecność czujemy...
tylko dotknąć ich nie możemy 2 LISTOPADA (mame smutno pozdrawiam i dziekuje za wspolne trwanie)

Tumidajewicz

........................)
.......................(,)
..........).........._\'!/\'_
.........(,).........(\"\"\"\"\")
......._\'!/\'_.ڿڰۣڿ❀❤❀ڿڰۣڿ
.......(\"\"\"\"\"). W ZADUMIE
.ڿڰۣڿ❀❤❀ڿڰۣڿ. I CISZY...
Niech płonie światełko
...PAMIĘCI...


W dniu Zaduszek,
W czas jesieni,
Odwiedzamy bliskich groby,
Zapalamy zasmuceni
Małe lampki - znak żałoby.

Światła cmentarz rozjaśniły,
Że aż łuna bije w dali,
Lecz i takie są mogiły,
Gdzie nikt lampki nie zapali.

Władysław Broniewski \"Zaduszki\"

Niegasnące światełko pamięci.

♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥
...Światełko pamięci...
♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥


Bliska śp. Manuelli Wajchman
Lena D

Zamiast ptaków Twoje życie uleciało, Gdzieś w przestworza ponad chmury uskrzydlone. Twoje serce tu na ziemi bić przestało, Oczy bliskich pozostają załzawione. [*]

____________.۩
____________۩۩
___________۩__۩
__________۩____۩
_________۩__۩۩__۩
__________۩_۩۩_۩
____________۩۩
________ [█۩░╬░۩█]
________ [█۩░╬░۩█]
________ [█۩░╬░۩█]
________ [█۩░╬░۩█]
________ [█۩░╬░۩█]
________ [█۩░╬░۩█]
________ [█۩░╬░۩█]
________ [█۩░╬░۩█]
█████████████████████

CZAS NIGDY NIE ULECZY BÓLU...

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.

(*)

Tysiące światełek kolorowych zapalam Ci w dniu Waszego Święta

Smutne światełko pamięci za wczoraj i na dzisiaj Romku.