Czasem odchodzą nasze anioły,
I nagle w miejscu staje czas...
A z nimi cząstka nas odchodzi
I wielki smutek marszczy twarz.

Czasem na chwilę gaśnie słońce ,
Duszę wypełnia gęsty mrok ,
Nikną nadzieje i marzenia
I w pustce ginie tęskny wzrok .

Czasem odchodzą dobrzy ludzie,
Co nam pomogli w życiu wiele
I próżno wtedy pytać Boga,
Czemu odchodzą przyjaciele .

Lecz oni ciągle przecież żywi,
Nadal wytrwale są wśród nas .
Ich dusze przy nas pozostały ,
Tylko ich ciała zabrał czas...

Są miejsca, które do końca pozostaną
źródłem łez.
Zbyt ważne, aby można było
wytrzeć je z pamięci.
Zbyt potrzebne, aby nie wracać do nich
przynajmniej od czasu do czasu,
żeby po raz kolejny
odnaleźć wiarę w niemożliwe.
Tak bardzo konieczne, że wraca się do nich nawet z daleka.
Są ludzie spotkani przypadkowo w drodze
dzięki którym życie
przestało być przypadkowe.
Którzy potrafili szarą codzienność
przemienić w szczęście.
Którzy odeszli z czasu,
ale pozostali w marzeniach.
Którzy obudzili nadzieję.

ks.W.Buryła

To co dał nam świat, niespodzianie zabrał los ,
dobre chwile skradł niosąc w zamian bagaż
zwykłych trosk .
To co dał nam świat ,to odeszło z biegiem lat,
cóż wart jest dziś niewczesny żal,
że los wziął to ,co dał. (Krzysztof Krawczyk)

MOTYLE

Były tu ciche, niewinne,
piękne w swej skromności,
pełne miłości.

Były tu między nami,
urokiem oplecione,
czasem roztargnione.

Były tu
nasze jedyne,
ciepłe chwile.

Teraz tylko w nas
są bladym wspomnieniem,
smutkiem, deszczem, uczucia cieniem.

...a ja chciałabym być kroplą deszczu
Tańczącą po ciemnym niebie
Taką malutką szarą kropelką
Byłabym bliżej Ciebie...

Są róże czarne, róże wieczne,
nigdy bowiem nie przekwitają.
Ich kolce są ostre,
a płatki ogromne i postrzępione.
Te dziwne róże kwitną w ludzkich sercach.
To czarne róże smutku.

Ujęłam w dłonie
Białą, śliczną różę
Upojona jej wonią
Syciłam widokiem oczy
Pieściłam płatków skronie
Czując piętno błogiej niemocy
Nie mam już róży
A wiatr zdmuchnął ostatni po niej pyłek
Szczęście podziela los kwiatów
Jest piękne i trwa bezlitośnie krótko .....

Widzę gwiazdę na niebie - promyk nadziei,
ach...jak ich wiele ,
blask słońca - ciepło dla mnie od Ciebie ,
księżyc- bym zawsze drogę mogła odnaleźć,
błękitne chmurki - namiastka Twych oczu,
zapach konwalii - skóry Twojej świeżość,
tęcza - obrazek barwny na niebie,
z cudnym podpisem "Siostro dla Ciebie".
Braciszku mój, tyle mi dajesz,
za to mą miłość odwieczną dostajesz.
Uśmiech na co dzień też będzie w odwdzięce,
choć serce krwawi, choć puste ręce...
Wiesz, ja poczekam, ja będę cierpliwa,
wiem, tam Ci dobrze, tam jesteś szczęśliwy.
Pogodzić się z losem podstępnym mi trzeba,
daleki mi jeszcze bilet do bram nieba.
Lecz dziękuję ze wszystko, czym mnie zbliżasz do siebie,
dziękuję za słońce, za gwiazdy na niebie .
I czekam w tęsknocie na nasze spotkanie, gdy wieczność
naszą wspólną drogą się stanie...

Drżeniem płomyka, liści szelestem,
Ktoś Ci tu szepce nie umarłem, Jestem.
Jesteś z nami każdego dnia w naszych sercach, w naszych myślach i w naszych wspomnieniach.

Zmieszam łzy z kroplami deszczu,
żeby ich nikt nie zauważył.
I właściwie nic się nie wydarzy,
tylko deszcz będzie bardziej słony na mojej twarzy.
Bardzo Cię kocham i tak już zostanie do końca moich dni.