Odeszli ku Niebiosom...
Ku uciesze Boga...
Szczęśliwi teraz są...
Dobro na wieczność niosą...
My tu na ziemi zostaliśmy...
Czekając na spotkanie z Wami...
Światełko wiecznej pamięci!
[*][*][*][*]

..........(,))
.........._ `|'__
.........( """"_ )
..........)/(/( |
.........() )()||
..........| () || ..
..........|.....||..
..........|.....()
..........|.....|( ***/)
..........|.....|( (_)/ )
..........|.....|(_ /| _)
..[*][*].|.....|../___

Czasem odchodzą nasze anioły...
I nagle w miejscu staje czas...
A z nimi cząstka nas odchodzi
I wielki smutek marszczy twarz

Czasem na chwilę gaśnie słońce
Duszę wypełnia gęsty mrok
Nikną nadzieje i marzenia
I w pustce ginie tęskny wzrok

Czasem odchodzą dobrzy ludzie
Co nam pomogli w życiu wiele
I próżno wtedy pytać Boga
Czemu odchodzą przyjaciele

Lecz oni ciągle przecież żywi
Nadal wytrwale są wśród nas
Ich dusze przy nas pozostały
Tylko ich ciała zabrał czas...
{*}{*}{*}{*}

Myślę, że dobrze Ci u Pana
Myślę, że Matka Cię pilnuje
Że dziadek, babcia jest przy Tobie.
Że cudnie Ci się tam wędruje.
Wierzę, że jesteś tam wesoła,
że robisz dużo fajnych rzeczy,
że się nie nudzisz, się radujesz
I z nieba nas tu obserwujesz.

Wiersz autorstwa Haliny Surmacz

Babciu kochana jesteśmy ,pamiętamy ,wspominamy.
Kochamy Cię wciąż bardzo mocno tęsknimy.

Tu jest pamięć i tutaj świeczka,
Tutaj napis i ślad zostanie.
Ale zmarły gdzie indziej mieszka
I ma wieczne odpoczywanie.
Światełko wiecznej pamięci zostawiam....
[*][*][*][*]{*}{*}

„Nie żyje się, nie kocha się, nie umiera się - na próbę.”
Jan Paweł II (Karol Wojtyła)
Światełko wiecznej pamięci!
[*][*][*][*]

"Ludzie, których kochamy
zostają na zawsze w naszych sercach."
Światełko pamięci.
[*][*][*][*]

Życie nasze jak pociąg się toczy, gdy się rodzisz to wsiadasz do niego.
I ten pociąg przez życie Cię wiezie aż do końca – przystanku Twojego. Nikt z nas nie zna czasu podróży. Pociąg jedzie, wciąż nowe perony, ciągle nowi ludzie wsiadają.
Pociąg w rożne rozwozi ich strony. Jedni dłużej są w Twoim przedziale. Inni tylko na chwilkę wsiadają.
Są też tacy co zajrzą i znikną i nic innym w podróży nie dają.
Każdy ślad swój jakiś zostawi.
Mały uśmiech, rąk dotyk, kwiat róży.
To w pamięci swojej zachowasz Już do końca życiowej podróży. Najsmutniejsze są chwile w podróży, gdy wysiądą Ci, których Ty kochasz. Po nich zawsze pustka zostaje, cicho w kącie przedziału zaszlochasz.
I już smutek zostanie do końca. I tęsknota co pali Cię skrycie, bo już bez tych co byli najbliżsi musisz dalej pojechać przez życie.
Lecz gdy w końcu do celu dojedziesz, na końcowym wysiądziesz peronie, to pamiętaj, że oni tam będą, znowu odnajdziesz kochane ich dłonie.
Światełko pamięci.
[*][*][*][*]

„Nie żyje się, nie kocha się, nie umiera się - na próbę.”
Jan Paweł II (Karol Wojtyła)

Odchodzę od Was moi mili
Nie czekam dłużej ani chwili
Nie czekam na brawa, oklaski
Niedługo przysypią mnie piaski

Chcę, abyście mnie pamiętali
I nadal mnie kochali
Swe szczęście odszukali
Ogrom miłości zaznali

Choć mnie przysypią ziemie
Miłości nie pogrzebię
Miłość zostawię z wami
Abyście się kochali

Choć ja w ciemności ruszam
Zostanie moja dusza
W myślach waszych zostanę
I kochać was nie przestanę

Świat ziemski mój dobiegł końca
Przede mną droga lśniąca
Droga ta powrotu nie ma
Bo jest to droga zapomnienia

Autor wiersza: Marta Jakobsze
Światełko walentynkowe.
[*][*][*][*]