PAWEŁ SZCZĘSNY (1985–2008) – Nekrolog | FUNER ®

FABIAN

14 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

LENA

14 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

JULKA

14 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

ANIA

14 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Rodz.śp.Dąbrowskiego Raf. L.18

14 lat temu

Pod powiekami łez brakuje,
Tęsknota dręczy, wszystko smuci,
W sercu Twój obraz się maluje,
Kto nas bez Ciebie żyć nauczy…?

:((```````(
:((```````))
:((``````(+)
:((`````(((+))
:((`````((+))))
:((````[_____]

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Ciocia Danka

14 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

WANDA

14 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Vivien

14 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

MAMA KOCHAM CIĘ SYNKU

14 lat temu

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.