Takie ciche, ciche święto,
Rozjarzone świeczkami,
Dzień, w którym serce pozdrawia,
Pamięta
Tych, co rozstali się z nami.

Święto rozsnute mgliście
Nad jesiennym, zadumanym światem,
Gdy żywi zmarłym dobrą myśl wyślą,
Zmiotą z grobu zeschłe liście,
Położą kwiatek.

Kwitną zniczami
ciemne chodniki.
Jesienne kwiaty,
błędne ogniki,
palą się znicze.

Dziesiątki, setki,
tysiące zniczy...
Nikt ich nie zliczy.
(...)

Palą się znicze.
Przechodzą ludzie,
schylają głowy.
Wśród żółtych liści
listopadowych
palą się znicze…

.....................)
....................(,)
..................([__])
..................([__])
..................([++])
_...............{(____)}
Och Kochani tak bardzo Was nam brakuje…

[*]

.......................)
......................(,)
.....................[__]
.....................[__]
.....................[__]
...................(____)
_,»*¯**¯*«,_)) ((_,»*¯**¯*«,_
Ludzie nigdy nie odchodzą tak naprawdę,
jeśli się o nich mówi i o nich myśli.........
Ciągle żyją w naszych sercach i umysłach.

[*] dla Ciebie Patra.. Pamiętam... I nadal nie ogarniam tego :(

Pamiętamy i zapalamy światełko.....

(*)(*)(*)
1 LISTOPADA
Jest taki dzień w roku...
Kiedy refleksja w serce się wkrada,
deszczowy zazwyczaj i zimny...
dzień...1-ego listopada.
To taki czas zadumy,
modlitwy nad zmarłych duszami.
Choć ICH już nie ma wśród nas...
kochamy nadal, wiec pamiętamy.
Patrze na płomień tlący się w zniczu.
Smutek i żal się we mnie budzi.
Spoglądam w niebo i zadaje pytanie:
„Dlaczego Boże, zabierasz dobrych ludzi?”
Zabierasz tych, co maja serca szlachetne.
A ci bez niego po ziemi stąpają.
Dlaczego śmierć musi rozdzielać tych...
którzy tak bardzo się kochają.
Kiedy już opuszczam bramy cmentarza...
zmarłe dusze zegnam powoli...
Nie proszę Boga o życie, ale mam nadzieje...
ze za rok tu przyjść mi pozwoli..."

(*)(*)(*)
Wszyscy święci zapomniani na co dzień
Wszyscy święci Ci co idą do nieba
Lubią kiedy im światło zapalić
Lubią kiedy modlitwę się śpiewa
Wszyscy święci co ich Piotr w bramie wita
i na trąbce być może gra
I Ci jeszcze co nie są święci
lecz też lubią gdy pamięć trwa
Mają swoje osobne święta
choć świętują już przecież codziennie
Między nami krążą po cmentarzach
i się dziwią dziwią niezmiernie
że tak tłumnie dziś na cmentarzach
że tak ciasno miedzy grobami
Wszyscy zmarli z nami spacerują
jesiennymi cmentarnymi alejkami
Tak Anioły nasze co u Pana
chodzą z nami wśród ogni drgających
we wspomnieniu i sercu są blisko
przytulają nas mocno tęskniących
Potem idą z nami do domu
by się pogrzać w cieple miłości
nasi bliscy co odeszli za szybko
zawsze z nami w naszej bliskości

/H.S/

Uwiędło jedno życie
I w kraj odeszło cieni.
Tyle się odmieniło,
A świata to nie zmieni...