"Jest taki dzień w roku...
Kiedy refleksja w serce się wkrada,
deszczowy zazwyczaj i zimny...
dzień...1-ego listopada.
To taki czas zadumy,modlitwy nad zmarłych duszami.
Choć ICH już nie ma wśród nas...
kochamy nadal, więc pamiętamy.
Patrzę na płomień tlący się w zniczu.
Smutek i żal się we mnie budzi.
Spoglądam w niebo i zadaję pytanie:
„Dlaczego Boże, zabierasz dobrych ludzi?”
Zabierasz tych, co mają serca szlachetne.
A ci bez niego po ziemi stąpają.
Dlaczego śmierć musi rozdzielać tych...
którzy tak bardzo się kochają.
Kiedy już opuszczam bramy cmentarza...
zmarłe dusze żegnam powoli...
Nie proszę Boga o życie, ale mam nadzieję...
że za rok tu przyjść mi pozwoli..."

Ciszą cmentarną ukołysany,
z dala od życia i znoju,
dobiwszy wreszcie
cichej przystani,
już.........
odpoczywa w pokoju.

"…Niby wszystko takie jasne, a tak ciemno,
Że powtarzać sobie muszę - nie jest źle…
A Ty, duszo na ramieniu, trzymaj ze mną...
Gdy się gubię, kiedy wątpię - pilnuj mnie…
Kiedy dygot serca budzi mnie o świcie,
Kiedy marzeń sieć na strzępy życie rwie,
Kiedy, mimo jasnych prognoz, czarno widzę,
Bądź jak światło w tym tunelu - prowadź mnie..."

Wszystkich Świętych się zbliża
W niebie huczna zabawa.
Ludzie na ziemi płaczą,
Lecz to już nie Boga sprawa.

Bliscy znicze zapalają,
Kwiatami groby dekorują.
Wśród płomyków ciepłych,
Ciemnymi dróżkami spacerują.

W ten dzień
Pamięć ma wielkie znaczenie.
Odzyskać bliskich
- ludzi jedyne marzenie.

A ja czekam do jutra,
Zapalę znicz dla Ciebie
Żebyś zobaczył go w niebie.

Płomyczek nadziei nie zgaśnie,
Będzie płonął wiecznie.
Chcę byś tam na górze
Poczuł się bezpiecznie…