Michał Ojdowski (1993–2011) – Nekrolog | FUNER ®

Anonim

14 lat temu

``````(
`````( (
````(())
```( ( ())
``((()))))
`( ( ((( ) )
`(((()))))))
`( ( (() )))))
( ( ( () ) ) ))
`````[[][]]
[[▅((☆))▅]]
[[▅((☆))▅]]
[[▅((☆))▅]]
[[▅((☆))▅]]
[[▅((☆))▅]]
[[▅((☆))▅]]
=======

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Anonim

14 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

MAMA ANIOŁKA JULII DULAK

14 lat temu

(*)

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Anonim

14 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

kuzynka kamila

14 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Anonim

14 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Anonim

14 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

ciocia Mateuszka

14 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

ciocia Mateuszka G.

14 lat temu

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI (***).

"Ostatnie zwiędły kwiaty..."

Ostatnie zwiędły kwiaty, zważone kasztany
Sieją po szarej drodze liście złotordzawe.
Brunatnym skib kożuchem nakryły się łany
I ziemia żegna krasę swą, jak starość sławę.

Wiatr przegania po polach siwych mgieł tumany,
Zmarłe lato w zmierzch wiozą chmury niełaskawe,
A staw w zwierciadle wody do snu kołysanej
Tę charonową piękna odbija przeprawę.

I gdy w gałęziach nagich trwogą krzyczy ptactwo,
W smutku pory znajduje duch powinowactwo
Własnej doli i spada nań brzemię żałoby.

Jak pielgrzym o głaz twardy wspomnień się potyka,
Lecz jeśli się pochyla, to li do rzemyka,
By ciaśniej opiąć sandał na drodze przez groby.

( Leopold Staff )