"On umierał - płakał świat...
Krótki oddech
Śmierć dławiła,
Stanął czas...
Słońce grzejąc,
Ukoić chciało smutek nasz.
Czas się wypełnił,
Wrota do Nieba
Otworzył Pan.
I tylko oczy tęsknie patrzyły
W magiczny punkt...
Ale On nie wstał,
Ręki nie uniósł już".

W myślach naszych błądzisz....
A w sercach - pozostaniesz.

(*)(*)(*)

...A nadzieja znów wstąpi w nas
Nieobecnych pojawia się cienie
Uwierzymy kolejny raz
W jeszcze jedno Boże Narodzenie
I choć przygasł świąteczny gwar
Bo zabrakło znów czyjegoś głosu
Przyjdzie tu do nas i z nami trwa
Wbrew tak zwanej ironii losu...
Spokój Twej Duszy(*)(*)(*)

"Obdarzony jasnością widzenia
Anioł Stróż,
Uchroni Cię przed niebezpieczeństwem,
Wskaże Ci drogę ku miłości i szczęściu...
Może kiedyś Go usłyszysz?
Może kiedys Go zobaczysz?"

...i pustka zagościła w sercach najbliższych...
Bo zabrakło Kogoś,kto szedł
wspólnym życiem,wspólną drogą...

(*)(*)(*)

...Jak żyć, gdy odejdzie połowa nas w nieskończoność?
Jak żyć, gdy budząc się rano, trafiamy w pustkę,
która mumifikuje za życia?
Jak żyć, gdy głód dotyku, słowa niezaspokojony?
Jak żyć, gdy wydaje się, iż umarło wszystko?
Oswajając samotność, uczymy się żyć na nowo.
Czas zabiera nam złość.
Czas zabiera nam siły.
Chce pokazać nam drogę do wieczności,
której my jeszcze nie chcemy.
Każda pora jest za wczesna na umieranie...
Jak żyć, by nie bolało?

Spokój Twej Duszy(*)(*)(*)

"Nie umiera ten kto trwa w pamięci żywych"

Noworoczne swiatelko do nieba dla ciebie
[*]
spoczywaj w pokoju

"Zaklinam deszcz,
By ożywił serce Twoje.
Proszę też słońce,
O promyk nadziei.
Proszę byś wrócił,
Chociaż na czas wiosny.
Bo wiosną...
Odnawia sie każde drzewo
I najmniejszy krzak.
Zakwitają kwiaty na jabłoni,
Zakwitają kwiaty na ogromnej błoni,
I niosą nowinę radosną,
Że znów odwiedzisz nas wiosną"

Aniele,otwórz swe ramiona dla mnie,
bym nie czuł bólu tęsknoty
za bliskimi mi sercami.