Zadumał się Pan Bóg na cmentarza skraju
Przy mogiłkach dziecięcych, tuż za bramą raju
Wszystkie drobne twarzyczki z obrazków na grobie
Miał od dawna w anielskich zastępach przy sobie

Czy mu chwały przybyło od dzieciny cierpienia?
Czemu zły był, gdy łkano, że ma serce z kamienia?
I dorosłych aniołów czemu nie dość miał w niebie
Żeby jeszcze maleństwa musiał wzywać do siebie?

Tak Bóg dumał i dumał, łowiąc ludzkie spojrzenia
Tych co trwali przy grobach zaznać chcąc ukojenia
Widział ojca, któremu umarł świat bezpowrotnie
Widział matkę, co we łzach od lat cierpi samotnie

I zrozumiał, lecz zrobić nic się więcej nie dało
Nie mógł oddać duszyczek, bo potrzebne jest ciało
A ból który odczuwał ponad jego był siły
Więc nie przybył Bóg więcej na dziecięce mogiły.

'Nie bój się, wszystko ma swój czas. Ja będę blisko każdego dnia... Gdy lekki letni wiatr dotknie Twej drogiej twarzy- czy poznasz, że to ja? Czy pojąć to kiedyś się odważysz...?'

Jaśniutkie światełko dla Ciebie Marysiu (*)

ღ ````````)
ღ ````````((
ღ ````````)
ღ ```````/( (
ღ ``````( ( , ) )
ღ ``````( ( , )) )
ღ `````( (( , ) ))
ღ ```````IiIiiIiI
ღ ````[ ღ(_)(_)ღ]
ღ ````[ ღ(_)(_)ღ]
ღ ````[ ღ(_)(_)ღ]
ღ ````[ ღ(_)(_)ღ]
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ

ღღ ``NIEGASNĄCE
ღღღ ``ŚWIATEŁKO
ღღღღ ``MOJEJ PAMIĘCI

ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ

Siostra Śp. Konrada, Jarka i Rafała Kwietniewskich

Swiatelko najjasniejsze dla Ciebie Malenki Anioleczku...(*)(*)(*)

Me ciało przesiąknięte tęsknotą,
nadmiar łez co jakiś czas spływa...
Samotność w tym bólu codzienna
i okrutne słowa " tak czasem bywa..."

Córeczko jesteś moim bezchmurnym niebem,
kolorową tęczą radości.
Jesteś gorącym i żywym słońcem
Miłością moją - do końca...