Słowacki Juliusz, "Rozłączenie"
Rozłączeni - lecz jedno o drugim pamięta;
Pomiędzy nami lata biały gołąb smutku
I nosi ciągłe wieści. Wiem, kiedy w ogródku,
Wiem, kiedy płaczesz w cichej komnacie zamknięta;

Wiem, o jakiej godzinie wraca bolu fala,
Wiem, jaka ci rozmowa ludzi łzę wyciska.
Tyś mi widna jak gwiazda, co się tam zapala
I łzę różową leje, i skrą siną błyska.

A choć mi teraz ciebie oczyma nie dostać,
Znając twój dom - i drzewa ogrodu, i kwiaty,
Wiem, gdzie malować myślą twe oczy i postać
Między jakimi drzewy szukać białej szaty.

Ale ty próżno będziesz krajobrazy tworzyć,
Osrebrzać je księżycem i promienić świtem:
Nie wiesz, że trzeba niebo zwalić i położyć
Pod oknami, i nazwać jeziora błękitem.

Potem jezioro z niebem dzielić na połowę,
W dzień zasłoną gór jasnych, w nocy skał szafirem;
Nie wiesz, jak włosem deszczu skałom wieńczyć głowę,
Jak je widzieć w księżycu odkreślone kirem.

Nie wiesz, nad jaką górą wschodzi ta perełka,
Którąm dla ciebie wybrał za gwiazdeczkę-stróża;
Nie wiesz, że gdzieś daleko, aż u gór podnóża,
Za jeziorem - dojrzałem dwa z okien światełka.

Przywykłem do nich, kocham te gwiazdy jeziora,
Ciemne mgłą oddalenia, od gwiazd nieba krwawsze,
Dziś je widzę, widziałem zapalone wczora,
Zawsze mi świecą - smutno i blado - lecz zawsze...

A ty - wiecznie zagasłaś nad biednym tułaczem;
Lecz choć się nigdy, nigdzie połączyć nie mamy,
Zamilkniemy na chwilę i znów się wołamy
Jak dwa smutne słowiki, co się wabią płaczem.

"Oddaję w twe ręce dziecko me,na krótki czas,chwilę,tak Bóg do mnie rzekł.Kochaj go tak długo,jak,będzie żyć,i płacz nad nim kiedy zabierze go śmierć.Zostanie przy tobie przez kilka tygodni, a może przez lata,trzydzieści lub trzy,lecz zanim zawezwę go tutaj z powrotem,Ja proszę bardzo,opiekuj się nim.Rozjaśni twe życie radością i wdziękiem,i nawet gdy wkrótce od ciebie odejdzie,zostawi ci piękne wspomnienia o sobie,złagodzą twój smutek i ulżą w żałobie.Nie mogę obiecać,że z tobą zostanie.bo wszyscy opuszcza na ziemi mieszkanie.Posyłam go do was na okres nauki dla wiedzy,po którą powinien wyruszyć.Zostawiam swe dziecko w twych rękach na ziemi,by żyło tam wespół z wami wszystkimi.A wraz z nim posyłam wam również nauki dla tych dusz,do których ten chłopczyk przemówi.Na świecie szerokim długo szukałem ludzi uczciwych o sercach prawych,i wreszcie znalazłem wśród życia wielu dróg,wybrałem ciebie,rzekł do mnie Bóg.Czy będziesz go kochać miłością dość silną?Czy uznasz,że poszła na marne twa praca?I kiedy pojawię się,by go odzyskać,nie nazwiesz mnie winnym,gdy uznam,że czas do mnie wracać?Cieszy mnie to,kiedy mówisz:O Panie Niech Twoja,nie moja wola się stanie.To dziecko sprawiło nam tyle radości,że warte jest starań,wyrzekam się roszczeń.Będziemy je chronić z największą czułością i póki możemy,darzymy miłością, Za szczęście, którego z nim zaznajemy,jesteśmy Ci wdzięczni.Dziękujemy.Wezwałeś go Panie,do siebie za wcześnie.Nie byliśmy rozstać się gotowi jeszcze.Wybacz nam,proszę,nasz smutek i żal .I pomóż zrozumieć Twój boski plan .

Matka Johna

Nie płacz

Nie płacz. To tylko krzyż
przecież tak trzeba

Nie drżyj. To tylko miłość
jak rana w przylepce chleba

I ty jak zabawny kos
co się kosowej spodziewa
łatwiej kiedy się nie wie

Zamyślił się anioł
chciał zabrać głos
lecz poszedł do nieba

J.Twardowski

" BEZ CIEBIE "

Bez Ciebie jak
bez uśmiechu .
Niebo pochmurnieje ,
Słońce wstaje tak wolno ,
przeciera oczy zaspanymi dłońmi .

Dzień - szeptem modlę się
do uśpionego nieba .

Halina Poświatowska

Bez Ciebie...

Bez Ciebie jak
bez uśmiechu
niebo pochmurnieje
słońce
wstaje tak wolno
przeciera oczy
zaspanymi dłońmi
dzień -

szeptem
modlę się do uśpionego nieba

Halina Poświatowska

:Kobieta trzymająca przy swojej piersi dziecko poprosiła :
" Powiedz nam o dzieciach" .
A on odrzekł :
Wasze dzieci nie są waszymi dziećmi .
Są one synami i córkami tęsknoty Życia .
Przyszły one przez was ale nie od was.
I choć zostają z wami ,
Jednakże nie należą do was .

Możecie im ofiarować waszą miłość ,
Ale nie wasze myśli ,
Ich myśli bowiem należą do nich samych .
Możecie udzielać schronienia ich ciałom ,
Ale nie ich duszom ,
Ich dusze bowiem mieszkają w domu jutra
I nie możecie ich odwiedzić ,
Nawet w waszych snach .
Możecie usiłować upodobnić sie do nich ,
Ale nie czyńcie ich na swe podobieństwo .
Życie bowiem nie toczy się wstecz ,
Ani też nie zatrzymało się wczoraj .

Jesteście jak łuki, z których wasze dzieci ,
Jako żywe strzały ,
wysyłane są w przestrzeń .
Tylko Strzelec widzi znaki
Na drodze nieskończoności
i to ON swoją mocą
Wysyła was jak strzały ,
Byście mogli szybować daleko i prosto .
Pozwólcie więc Strzelcowi ,
by radowały się jego ręce ,
Które was posyłają ,
Ponieważ tak samo
jak kocha On lecące strzały ,
Kocha również łuk ,
który jest nieruchomy .

KAHLIL GIBRAN " Prorok "

Różewicz Tadeusz, Czas na mnie

Czas na mnie
czas nagli

co ze sobą zabrać
na tamten brzeg

nic

więc to już
wszystko
mamo

tak synku
to już wszystko

a więc to tylko tyle

tylko tyle

więc to jest całe życie

tak całe życie