ANIELE... mój...

kiedy Two­je skrzydła
do bram nieba Cię uniosły,
kiedy mnie opuściłeś....
opuściłeś...ziemię
ser­ce z roz­paczy pękło.
W każdej je­go cząstce
za­gubionej, między
niebem a...ziemią
nadal...nieustającym
pięknem jesteś....
Czas nie zmienia...nic,
smutek..łzy...cierpienie.
Życie bez Ciebie,
to prze­nikający ból...
dusza łza­mi otulona
szu­ka ukojenia,

Aniele mój...
opuść skrzydła...
proszę...wróć....


wiem...w niebie Two­je miej­sce, ale...tak bardzo...tęsknię

─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─

ŻYCIE BEZ CIEBIE JEST CHWILĄ CIERPIENIA...
WŚRÓD STRAT....
WIDZIMY JAK NIEUBŁAGANIE...
PĘDZI CZAS...
ILE ŻALU I MIŁOŚCI SIEDZI TERAZ W NAS...

─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─

WIECZORNE ŚWIATEŁKO ZAPALAM DLA CIEBIE ANIOŁKU

─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─

RENIA M.JARECZKA PYRSAKA

Moje oczy są nadal zielone
W moich oczach wciąż kwitnie
Nadzieja
I pełne światła są dłonie moje...

Mariusz , światełko pamięci dla Ciebie Aniele
Niech płonie wiecznie .
Pokój Twojej Duszy

,,Jesienne wieczory, liście jesienne
Łzy spływające po twarzy matki
Te łzy jesienne, stale niezmienne
Tęsknota wielka jak ocean
Jak wszechświat cały taka wielka
I łza na matki smutnej twarzy
Słona, bolesna wody kropelka
Jesienne liście kolorowe
Wrzosy jesienne malowane
A matki usta opuszczone
A jej spojrzenie zadumane
A matki oczy takie smutne
jak najsmutniejsze spojrzenie świata
I tylko myśl o swoim dziecku
z liściem jesiennym wokół lata.,,

-----..../(*
-----...(,,\\\").
-----__,||,__
-----█████
-----█████
-----█████
-----█████
-----█████
......Światełko
.......Pamięci…(*)

ciocia Daniela

ŻYŁEŚ TYLKO CHWILĘ
A BRAKOWAĆ CIĘ BĘDZIE
PRZEZ WIECZNOŚĆ…(*)

*````````````(
*````````````))
*```````````(*(
*```````````)) )
*``````````( (*)))
*`````````(((* ) ) )
*`````````( ((* ) ))
*``````````((* ) ))
*``````````{▒▒▒]``
*````````[▒▒▒▒▒]``
*````````[▒███▒]``
*````````[▒███▒]``
*````````[▒███▒]`
*````````[▒███▒]`
*````````[▒▒▒▒▒]``


Kochać Cie było łatwo,
zapomnieć nie możliwe...(*)
Nawet gdybym chciała
wykrzyczeć głośno swój ból,
to i tak to nic nie da,
więc łzy płyną cichutko...
choć i one nic nie zmienią…

[*][*][*][*][*][*][*][*][*][*][*][*][*]

Modlitwa i światełko Pamięci

[*][*][*][*][*][*][*][*][*][*][*][*][*]

Tumidajewicz

____________♥_____________
•♥• ¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯•♥•
Życie nasze jak pociąg się toczy ,
gdy się rodzisz to wsiadasz do niego.
I ten pociąg przez życie Cię wiezie
aż do końca – przystanku Twojego.

Nikt z nas nie zna czasu podróży .
Pociąg jedzie, wciąż nowe perony ,
ciągle nowi ludzie wsiadają .
Pociąg w rożne rozwozi ich strony.

Jedni dłużej są w Twoim przedziale.
Inni tylko na chwilkę wsiadają .
Są też tacy co zajrzą i znikną
i nic innym w podróży nie dają.

Każdy ślad swój jakiś zostawi .
Mały uśmiech, rąk dotyk, kwiat róży.
To w pamięci swojej zachowasz
Już do końca życiowej podróży.

Najsmutniejsze są chwile w podróży,
gdy wysiądą Ci, których Ty kochasz.
Po nich zawsze pustka zostaje ,
cicho w kącie przedziału zaszlochasz.

I już smutek zostanie do końca .
I tęsknota co pali Cię skrycie ,
bo już bez tych co byli najbliżsi
musisz dalej pojechać przez życie.

Lecz gdy w końcu do celu dojedziesz,
na końcowym wysiądziesz peronie ,
to pamiętaj, że oni tam będą ,
znowu odnajdziesz kochane ich dłonie…
____________♥_____________
•♥• ¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯•♥•

,,Wyciągam bezradne ręce
szukam opoki ratunku.
Na piaskach ruchomych stoję
chcę iść, lecz nie znam kierunku.

Patrzę w niebo z nadzieją,
szukam swej gwiazdy północy.
Chcę stąpać po mlecznej drodze,
lecz zły los zasłania mi oczy.

I krzyczę już całą sobą,
a z ust zaciśniętych niemocą
nie wydostaną się słowa,
poumierały przed nocą\"
######################
Najjaśniejszy promyczek do samego Nieba.
Pamiętam (*)(*)(*)(*)(*).
#####################

Jaśniutki promyczek dla Ciebie ....❀ڿڰۣڿ❀ڿڰۣڿ❀
PS.
Dziękuje z całego serca, Wam Wszystkim Kochani za zapalone światełka i piękne wpisy dla mojej kochanej córeczki Katrin. Za pamięc każdego dnia podczas mojej nieobecnosci. To takie miłe i podpierające na duchu, ta świadomość że są ludzie bliscy twemu sercu i bolesci. Bo my tworzymy chyba wspólnie „Wielka Rodzinę“ połączona tym samym; strata najbliższych... Serdecznie pozdrawiam,Ricarda.