BOLESNA ta miłość,
Cała się mieści w filiżance kawy.
Smutna ta miłość,
osolona łzami
Niech się napije, kto ciekawy.

Mała czarna tęsknota,
Duża czarna nadzieja.
Czy można tak kochać,
Kiedy nie ma marzenia.

Filiżanka czarnej kawy
Z maleńkim kruchym szczęściem.
Niecierpliwość, łzy, ból,
Filiżanka codziennie i częściej.
Filiżanka czarnej kawy
Z kruchym smutkiem na dnie,
Z pachnącą goryczą obawy.
Powiedz: nie będzie już lepiej.

Filiżanka czarnej kawy
Z ukrytym na dnie cierpieniem
Na podniesienie z kolan, dla dodania sił,
Filiżanka codziennie i częściej.
Oceany czarnej kawy
Zastygły między nami,
Rozbitkowie w filiżance kawy
Mięciutkiej jak czarny aksamit

Biedna i bolesna ta miłość,
Cała się mieści w filiżance kawy.
A jednak jak wielka
większa niż hektolitry
co dziennie wypitej kawy
Niech się napije, kto ciekawy
bólu codziennej kawy.
Może wtedy zrozumie
ból osieroconej matki.

NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA DO NIEBA

SERCEM POZDRAWIAM TWOICH
NAJBLIŻSZYCH I DZIĘKUJĘ
ZA WSZYSTKO, ZA MILCZENIE,
ZA OBECNOŚĆ,ZA PIĘKNE WPISY
I ŚWIATEŁKA.IRENA

(*)

Już nie zapali się ogień w oczach
iskra nie błyśnie słonecznym blaskiem
jedynie czasem jakaś myśl
przemknie i szybko w otchłani zgaśnie

już nic co jasne się nie narodzi
kirem okryte myśli w żałobie
bezbarwnym wzrokiem w przestrzeni wodzę
a w duszy wieje od dawna chłodem

marzenia klątwą dziś oczywistą
a lęk się czai po zakamarkach
jak zbity kryształ życie rozprysło
nadziei nie ma setnej ułamka

spoglądam w górę obraz się maże
jeszcze popiołem posypię głowę
wzrokiem obrzucę znajome twarze
po czym wyruszę do CIEBIE w ostatnią drogę.

MILIONY ŚWIATEŁEK DO SAMEGO NIEBA
DLA CIEBIE, USMIECHNIJ SIĘ GDY ZOBACZYSZ
ICH BLASK W NIEBIE.

POZDRAWIAM TWOICH NAJBLIŻSZYCH
Z CAŁEGO SERCA IRENA

[']['][']

(*)