Na twarzy uśmiech, a w oczach smutek,
To gra pozorów w bezsensie życia...
To przejść tragicznych losu skutek:
Maska na twarzy – bólu ukrycie!

Maska, co uśmiech ma wypisany:
Jak dawne szczęścia błogie wspomnienie.
Pod maską: - nie uleczone nigdy rany!
I oczy, które zdradzają cierpienie...

Idą znajomi – uśmiechem ich witam,
Pochylam lekko swoją głowę:
Chowając wzrok – spojrzeń unikam...
Jak sobie radzisz? – Ok. – odpowiem...

Dopiero gdy jestem już w swoim domu,
Maska uśmiechu z twarzy znika.
Tu nie potrzebny uśmiech nikomu!
Tu pustka bólem wspomnień przenika.

Tu łzy bezpiecznie z oczu spływają,
Tu pustka krzyczy samotnie w nocy!
Tu – w lustrze cierpienie rysy zdradzają...
Bezgłośnie wołam w pustkę: - pomocy!

SERCEM ZAPALONE ŚWIATEŁKA DO SAMEGO NIEBA
DLA CIEBIE

BARDZO SERDECZNIE POZDRAWIAM TWOICH NAJBLIŻSZYCH
I DZIĘKUJĘ ZA TO ŻE SĄ W ZWYKŁEJ CODZIENNOŚCI.

Kroplą deszczu namaluję Cię
A potem długo sama - sama w to nie uwierzę
Kroplą deszczu spłynie Twoja twarz
W tej kropli będę ja - i z sobą mnie zabierzesz
Tak to ja - moim sługą deszcz
Wielkich powstań i upadków mężem
Mrocznych pieśni - zapisanych nut
Swoich marzeń otępiałym więźniem
Tak to ja - a przy mnie Twoja twarz
Kroplą deszczu namaluję Cię
A potem długo sama - sama w to nie uwierzę
Kroplą deszczu spłynie Twoja twarz
W tej kropli będę ja - i z sobą mnie zabierzesz
NAJJAŚNIEJSZE NIEDZIELNE ŚWIATEŁKA DO NIEBA

Nasze życie jest jak uciekający pociąg,
zawsze się gdzieś śpieszy
i zawsze jest gdzieś spóźnione.
Czasem mija małe stacyjki, te najpiękniejsze,
nie dostrzega drobnych rzeczy
które sprawiają, że nasze życie jest takie piękne.
Czasem na dużych stacjach oglądamy przez szybę tłok
ludzi, którzy przychodzą i odchodzą.
Łzy z powodu rozstań
i uśmiechy przy powrotach.
Na różnych stacjach splatają się nasze tory życia.
Czasem mocno plączą się by istnieć w jedności
i już do końca zostać razem,
a czasem niestety nadchodzi rozdroże.
I ból rozstania na zawsze z nami zostaje.
Piękne pociągi naszych dążeń i marzeń,
naszej wiary i nadziei.
Gdyby tak w naszych rękach zawsze
były zwrotnice naszego losu
Nie bylibyśmy dzisiaj w żałobie.
i nie stali we łzach na stacji zwanej życiem.
Bo życie to pociąg z przystankami
na których zawsze ktoś musi wysiąść
Zostawiając puste miejsce,
ból, tęsknotę,łzy i miłość WIELKĄ MIŁOŚĆ nie zapomnianą.

MILIONY ŚWIATEŁEK DO SAMEGO NIEBA

SERDECZNIE POZDRAWIAM TWOICH NAJBLIŻSZYCH

I DZIĘKUJE ŻE SĄ IRENA

Nie budźcie mnie
Nie, nie Nie budźcie mnie
Śni mi się tak ciekawie
Jest piękniej w moim śnie,
Niż tam, na waszej jawie
Tu, po tej stronie rzęs,
Cudowny bezsens sprawia,
Że bezlitosny sens
Moich spraw sensu nie pozbawia.
Jawą nie nudźcie mnie!
Nie! Nie! Nie budźcie mnie!
* * * * * * * * * * * * * *
Już tyle czasu Ciebie u mnie nie było
I przez ten czas nic się nie wydarzyło
Bo mój cały świat jest dla Ciebie - a Ty
Jesteś mi światem, doliną wśród mgły
Powietrzem, ziemią i wodą.

Słonecznym blaskiem i księżyca latarnią
Letnim wiatrem, który włosy rozgarnia
Miliardem gwiazd rozrzuconych na niebie
zapachem łąk i dzikiego bzu
I ciszą drzew nieruchomych.

ŚWIATEŁKA DO NIEBA NAJJAŚNIEJSZE
NIECH UTWORZĄ DLA CIEBIE PIĘKNĄ TĘCZĘ
A TWOICH NAJBLIŻSZYCH POZDRAWIAM IRENA