Jak się pogodzić z tym, że nie wrócisz,
gdy wszystko ciebie przypomina.
Jak mam to przetrwać i się nie smucić,
jeśli wiecznością dla mnie każda godzina.

I jak zrozumieć, że to co było,
to już nie wróci.
A to co jeszcze się nie zdarzyło,
przyniesie spokój upragniony.

Jak się dopatrzeć ogrodu w sercu,
co na nadejście wiosny czeka.
I jak w to wierzyć, gdy ból i tęsknota nie mija

I jak tłumaczyć, że rezygnuję,
że sił już nie mam, ani chęci.

Obraz twój ciągle w sobie maluję,
czasami
lepiej by było bez pamięci.

Pali się świeca jasnym płomieniem,
Tak jak Twe życie się paliło...
Wiatr świecę zgasił, pogrążył w cieniu...
I twoje życie się skończyło!

Świecę ponownie można zapalić,
Lecz życia Tobie nic nie przywróci!
Ty już odszedłeś, znikłeś gdzieś w dali...
Świat mój zawalił się i zasmucił...

Boję się strasznie chodzić w ciemności:
Ty byłeś światłem życia mojego!
Zgasłeś... Odszedłeś – stąd do wieczności.
A ja zostałam! – Pytam: dlaczego?

NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA DO SAMEGO NIEBA

[*][*][*]

Nad tą przepaścią, tą rozpadliną,
tylko nabierać tchu!
Na takiej grani kto jest bez winy
Ty tam, ja Tu.
Nic tylko szukać, szukać w otchłani
ścieżek mostów i bram!
Byle nie zatrzeć granic:
kto tu! kto tam! kto tu! kto tam! kto tu!... kto tam!
Między świtem a mgłą
między okiem a łzą,
Świat się rozszczepia.
Między sercem a krwią,
między Tobą,
a mną jest miłość
jak przepaść wielka...
* * * * * * * * * * * * **
jest czas wesela i czas żałoby
raz biały welon ,raz czarne wstążki
nie poznasz z góry jaki epilog
Bóg Ci napisał do Twojej ksiązki

Dziś jesteś młody,świat w dłoniach niesiesz
wierzysz-ominą cie huragany
że wszystkie troski gdzieś obok ciebie
bo z pośród tłumu jesteś wybrany

A potem nagle wali się niebo
i choćbyś palce gryzł z utrapienia
już nie odmienisz swojego losu
nadszedł czas bólu i cierpienia.

NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA ZAPALANE SERCEM

TWOICH NAJBLIŻSZYCH SERDECZNIE POZDRAWIAM