[*][*][*]

Jak w mroku ginącym w otchłani,
Jak w dniu zalanym deszczu łzami,
Jak o zmroku goniącym za nocą,
Jak duch ogarnięty zła mocą,
Tak głosy stłumione, nieznane... odchodzą.

Jak wierszem pisane liście na wietrze,
Jak z tafli lodu szkliste powietrze,
Jak strumień płynący z wiru pomocą,
Jak łzy, które tak często z łatwością przychodzą,
Tak myśli kłębiące się w głowie... odchodzą.

Jak pokój zamknięty na cztery spusty,
Jak świat, który bez was jest taki pusty,
Jak wszyscy bliscy, którzy kochają,
Jak smutne wspomnienia, które zostają,
Tak w ludzkim umyśle obrazy powstają.

Choć jest nas tak wielu, w nas tyle radości,
Nie mamy nic więcej prócz samotności...
I w tym pokoju, co światem go zwiemy,
Już swego jutra nie odnajdziemy.

niedzielne światełka do samego nieba

Trzeba nam dużo prostych
słów jak chleb, miłość, dobroć
aby ślepi w ciemności
nie zgubili właściwej drogi.
Trzeba nam dużo ciszy, ciszy
i w powietrzu i w myśli
abyśmy usłyszeli głos
cichy, nieśmiały głos
gołębi, mrówek, ludzi, serc
I ich bolesny krzyk
pośród krzywd,
pośród tego wszystkiego
co nie jest ani miłością,
ani dobrocią, ani chlebem.

- H. Poświatowska

MILIONY ŚWIATEŁEK DO SAMEGO NIEBA
NIECH ŚWIECĄ I BŁYSZCZĄ DLA CIEBIE
JAK GWIAZDY NA NIEBIE

Jak się pogodzić z tym, że nie wrócisz,
gdy wszystko ciebie przypomina.
Jak mam to przetrwać i się nie smucić,
jeśli wiecznością dla mnie każda godzina.

I jak zrozumieć, że to co było,
to już nie wróci.
A to co jeszcze się nie zdarzyło,
przyniesie spokój upragniony.

Jak się dopatrzeć ogrodu w sercu,
co na nadejście wiosny czeka.
I jak w to wierzyć, gdy ból nie mija

I jak tłumaczyć, że rezygnuję,
że sił już nie mam, ani chęci.

Obraz twój ciągle w sobie maluję,
czasami SYNKU
lepiej by było bez pamięci.

miliony światełek do samego nieba
dla ciebie
a wsparcie sercem moim dla twoich najbliższych