Cicho serce, nie krzycz już więcej
Cicho serce, nie łkaj więcej.
Wiem, że boli, dławi i dusi.
Uspokój się już, proszę
Pełne goryczy nieszczęść jest życie,
przecież dobrze wiesz.
Nie krzycz już serce, proszę
Łzy osusz pozostałą kruszyną miłości,
światełkiem nadziei, co w dali świeci.
Kiedyś posmakujesz jeszcze szczerej radości
i będzie uczta dusz, a teraz
Cicho serce, nie krwaw już, proszę
daj o sobie zapomnieć to boli.
nie dźwigaj kamienia smutku, żalu
ciężar wyrzuć z siebie,
Serce, czy każdy ciebie ma,
czuje dogłębnie tak jak ja.
Serce, choć bardzo bolisz
cieszę się że cię mam,bo w nim schowana jest
moja miłość i moja łza.



ISKRZĄCE PAMIĘCIĄ
ŚWIATEŁKA DO SAMEGO NIEBA

PRZYTULAM TWOICH NAJBLIŻSZYCH
JESTEM PRZY NICH A ONI WSPIERAJĄ MNIE
I TO ICH OBECNOŚĆ ŁĄCZY ZERWANE NICI NADZIEI
IRENA

Wśród uśmiechniętych serc, otulonych w marzeń puchu.
Wśród rozkosznych słów, szeptanych łagodnie przy uchu.
Wśród padającego deszczu ze śniegiem.
Przedziera się Ona.

Naprzeciw wszystkim i wbrew wszystkiemu
Twardym, żwawym krokiem stąpa po ziemi.
Musi zdążyć nim mrok swą płachtę rozścieli.
Ze łzami w oczach, od stóp do głów w czerni.

W ręce dzierży kwiat miłości- małą różę czerwoną.


Gdy będzie już na miejscu, łza spłynie powoli.
Przypomni sobie uśmiech, ciepło Jego dłoni.
Lekkim ruchem fotografię ze śniegu oczyści,
A w jej oku kolejna łza zabłyśnie.

Drżącą dłonią zrobi miejsce małej róży czerwonej
Z tęsknotą nie radząc sobie, we własnych łzach utonie.
Złoży kwiat, powie „kocham cię synku i tak bardzo tęsknię”
Obróci się. Odejdzie-, bo nie może nic więcej.

"Bo umrzeć to zbyt mały powód, żeby przestać kochać."

ŚWIATEŁKA DO NIEBA DLA CIEBIE
ŻADEN WIATR ICH NIE ROZWIEJE.
BO SĄ ZAPALANE SERCEM.

SERDECZNIE POZDRAWIAM TWOICH NAJBLIŻSZYCH
ICH OBECNOŚĆ JEST DLA MNIE BARDZO WAŻNA
POMAGA CIĄGNĄĆ TEN WÓZ PEŁEN BÓLU I TĘSKNOTY
IRENA