(*) WIECZNE, NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKO PAMIĘCI (*)

[*][*][*]

Na zapłakanych szybach
noc czarna wiersze pisze
z deszczem spływają słowa
opisują ciszę
w oddechu przytłumionym
na dobre szloch zamieszkał
smutne myśli biegną
po zmoczonych ścieżkach

ból perlistymi łzami
ozdobił policzki
serce ścisnął żalem
jest już dla mnie wszystkim

na zapłakanych szybach
tęsknota słowa pisze
przydrożne mokre lampy
wiatr do snu kołysze
w majakach liście tańczą
ostatnie tango
zazdroszczę
że wiatr wziął w objęcia
łzy nieba
i lamp dygoczących światło
zazdroszczę, bo ja nie mogę,
wziąć Cię synku w objęcia.

Raz śnieg raz deszcz ,a potem wiatr,
a ja zapalam sercem światełka dla ciebie
niech lecą do nieba na przekór pogodzie

dziękuję za światełka i za obecność
za serce i zrozumienie za wspólne
trwanie które nie jest wirtualne
lecz prawdziwe Irena

Czym jest miłość?
Wielką radością, marzeniem
Czy smutkiem i niespełnieniem ?
Czym?
Moze gwiazdką na niebie
Teczą po deszczu
a może
....milczeniem
Miłość słowem nie da się opisać
Nie da się okreslić co naprawdę to znaczy
Ale wiadomo na pewno
Jednym daje szczęście
Innym zaś
Dar smutku i rozpaczy...
Odejście
Ile smutku wyrażają słowa
Ileż rozpaczy zawiera wymuszony uśmiech
Tyle ciemności czai się wokół
Kształty twarzy giną w mroku
Tylko oczy błyszczą jeszcze
Jakimś tajemniczym blaskiem
Lecz gasną przedwcześnie
Utrudzone zbyt ciężkim ciężarem
Skurczona postać bólu
idzie dalej
Potęguje ból i tęsknotę..
Jest miłość co była ciałem, a stała się duchem.....
jest silniejsza,jest większa,chociaż oblewana łzami.
NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA DO NIEBA
DLA CIEBIE
POZDRAWIAM TWOICH NAJBLIŻSZYCH
IRENA

(*) NAJJAŚNIEJSZE, WIECZNE ŚWIATEŁKO PAMIĘCI (*)