(*) WIECZNE ŚWIATEŁKA TWOJEJ PAMIĘCI - MARCINIE (*)

[*][*][*]

Nie szukam marzeń, bo po co z marzeń drwić. Nie szukam sławy, bo bez niej da się żyć.
Szukam nadziei, choć ciężko jest w niej trwać. Szukam nadziei, bo bez niej nie mam szans.
Nie pragnę wiele, ale gdyby tak, cofnął się czas.
.
Brak słów, usta milkną. I wszystko, już zgubiło swój sens.
Tylko serce, pod powiada kilka słów. Że to tęsknota, przytłacza z każdym dniem.

Choć nie ma Cie, jesteś.
Wciąż czekam na Ciebie
we śnie
Jak gorzki lek przyjmuję każdy dzień.

Wszystko to, twoje życie:
każdy dzień, okruch zdarzeń i twój śmiech -
zbieram i chowam gdzieś w kieszeni serca,
by ocalić, kochać, pamiętać..

( * * *..ŚWIATEŁKA DO SAMEGO NIEBA WPROST Z SERCA
PRZYTULAM DO SERCA TWOICH NAJBLIŻSZYCH IRENA

Dni życia to dro­gie ka­mienie
Rzu­cone w przes­trzeń is­tnienia
A każdy o in­nym znacze­niu
Bar­wa­mi nam się od­mienia

Są dni co są jak diamen­ty
W naj­szlachet­niej­szej ko­ronie
Te dni to właśnie nie­dziele
W prze­cud­nej świątecznej odsłonie

Są czar­ne pa­cior­ki różańca
Które nam dłonie spla­tają
Są wiarą w życie po śmier­ci
Do Bo­ga nam drogę po­dają

Szma­rag­dy ziele­nią zabłysną
Gdy dziec­ko na świat przychodzi
To dni o ko­lorze nadziei
Są z na­mi gdy życie się rodzi

W ru­binach są dni naj­piękniej­sze
Bo miłośc w nich zaw­sze królu­je
W pur­purze ko­ralik czer­wo­ny
Gdy kochasz i miłośc sza­nujesz

Dni z pe­reł to ta­kie od ser­ca
Co dob­roc przy­noszą bez ska­zy
Na dłoni swą po­moc po­dajesz
Nie każdy się na to od­waży

I jeszcze sza­firy dni naszych
Błękit­ne jak niebo o wschodzie
To dni w których żyjesz zwyczaj­nie
Szczęśli­wy z uśmie­chem na co dzień

Gdy w końcu uz­bierałam
Ka­mienie co dni są echem
dodano mi jeszcze jeden,
ciężki i czarny jak węgiel,
to mój ból i cierpienie
to strata CIEBIE SYNKU KOCHANY..

NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA DO SAMEGO NIEBA

(*) WIECZNE, NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA PAMIĘCI - MARCINIE (*)


(*)(*) ŚWIATEŁKA I MOJA PAMIĘĆ ZA SOB.-NIEDZ. (*)(*)

Gdybym wiedziała, ze krzykiem świat wokoło zmienić mogę,
że siła mego głosu odmieni losy moje
pewnie usta jak w szale krzyczałyby: „mój Boże",
a drżące serce w trwodze czekało na ranek

Po moście życia idę bez cibie
purpura nieba rani nadzieję
tęsknota i cierpienie idą wraz ze mną
CISZY NIE MA, SA KRZYKI

Ktoś biegnie blisko obok, nie słyszy bólu mego,
w głębokich troskach tonę,
obecność ludzi zagłusza myśli roje,
płacz cichy nie pomoże, krzyku nikt nie usłyszy.

Jak co dzień wzeszło słońce, by karmić świat nadzieją,
modlitwy w mgłach się snują po mostach tuż o świcie,
chabrami kwitnie niebo i dobre wiatry wieją,
Wiara krzyki ucisza: ŚMIERCI NIE MA, JEST ZYCIE!


Na niebie tęcza jaśnieje,
To znak od Ciebie dla mnie
Ty zawiesiłeś ją Panie
by wlać otuchę i ukoić ranę
Ty Panie szept bólu usłyszałeś
gdy inni krzyku nie słyszą.
Ty Panie płaczesz razem ze mną.

światełka do nieba dla CIEBIE
MARCINIE