Dziś znowu idę na wzgórza
i doliny łez,gdzie kamienne miasto jest.
łzy zalewają twarz.
Przynoszę kwiaty i serce swe,
i kładę na postumencie.
Zapalam światełko dla CIEBIE
Niech świeci i leci do nieba
do ciebie i opowie jak
ubogi i bolesny bez CIEBIE STAŁ się
nasz świat.
Codziennie
miliony słów i myśli w mym sercu
dla Ciebie...
A czas mija szybko jakby litował się nad nami.
Smagany wiatrem i deszczem pomieszanym ze łzami -
Ty wiesz, że bez ciebie
to już nie to życie i nie ten świat
to tak jakby oglądać
tęczę bez kolorów
tylko biały pas na niebie
jak namalowana mgła
To jakby zgasło słońce
i w nocnym mroku mijał każdy dzień.
Czy słyszysz me serce
Które każdego dnia mówi
SYNKU KOCHAM CIĘ
czy słyszysz
KRZYK SERCA MEGO
wiem ,słyszysz,
Bo,krzyk matki jest jak
dzwon mocny który ciągle bije na trwogę.
A słychać go w całym w niebie.

CZY TO JUŻ BYŁO SZCZĘŚCIE ?
CZY TO JUŻ BYŁO ŻYCIE ?
TO NIE MOŻLIWE
GDZIE SIĘ SCHOWAŁO GDZIE SKRYŁO,
DLACZEGO!
DLACZEGO ,ŻYCIE TAK OKRUTNIE I BOLEŚNIE Z NAS ZAKPIŁO.

NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA DO NIEBA
DLA CIEBIE
SERDECZNIE POZDRAWIAM TWOICH NAJBLIŻSZYCH
IRENA

(*) WIECZNA PAMIĘĆ I NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA PAMIĘCI (*)

[*][*][*]

Dwoje było nas pośród życia dróg,
Świat był pełen łask, a wiódł nas Bóg.
To był piękny czas, los dał co mógł:
Pogodny dom, bliską dłoń,
Dziecka śmiech, radosne dnie.
I nadzieja z nami szła...

Gdzie są tamte dni kolorowe tak?
Co zostało z nich, gdzie jest ten świat?
Nie obeschły łzy, pamięć trwa.
I dobry Pan niesie nam wiary łut,
Że wrócisz tu i powróci dawny czas...

Nic miłości nie pokona - trwamy tylko dla niej,
Choć nadziei rwie się nić...
Chociaż puste są ramiona żyje wierna pamięć,
I Ty będziesz dla mnie żyć...

Dobry Bóg nam śle z nieba swoich gwiazd
Tę nadziei skrę, co tli się w nas.
Przez świat idę z nią tam, gdzie chce los,
Bo kiedyś Pan zwróci nam
Tamten czas, twych oczu blask
I pogodny świat bez trosk.

najjaśniejsze rozświetlone wiosną światełka mojej pamięci

(*) NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKO TWOJEJ WIECZNEJ PAMIĘCI - MARCINIE (*)

Do ostatniego blasku dnia
Do zorzy, którą zgasi Bóg
Nieśmiała wiara tli się w nas,
że się nie damy zimnej nocy.
Aż nagle pęka cały świat,
zbyt krótka była życia nić.
Krzyczymy tylko w blade oczy pierwszych gwiazd
ból, co właśnie nas jak mrok zaskoczył.
Nie można żyć bez światła - ono daje moc
Niewyczerpaną siłę, co pozwala trwać
Za czarnym horyzontem znaleźć kroplę dnia,
co ocali nas, nadzieję da
Nie można żyć bez światła - chronić trzeba je
Uwierzyć, że nie zginie, kiedy zgaśnie dzień
Mój Panie Boże proszę nie opuszczaj mnie
bo nadzieja jest tak delikatna

Miłością jesteś wielką, co otacza mnie
Wiem, że słyszysz mnie i wierzę szczerze
W Niebie daleko jesteś tak,
a światło wiedzie mnie do Ciebie

światełka do nieba wprost z serca dla CIEBIE