Halina Poświatowska

Pytasz - co dźwigają w jukach wielbłądy podróżne
one niosą moje serce
poprzez pustynie
kiedy odszedłeś ode mnie
zostałam sama
pod żółtym słońcem
ziemia jest sucha
i serca ludzi puste
nie dla mnie bije
źródło tkliwości
czasem cię widzę
lecz wyciągniętymi rękoma
dotykam tylko
mojej myśli o tobie
pytasz - co dzwigają w jukach wielbłądy podróżne
one niosą moje serce
krwawiące,bolesne,tęskniące,
poprzez pustynie ,które się życiem nazywa.

najjaśniejsze światełka do nieba

pamiętam o twoich najbliższych i całym sercem
ich pozdrawiam i dziękuję za to że są- IRENA

A obok stała śmierć...
Uśmiechała się dzielnie podnosząc głowę,
Wiedziała,że tym razem wygra.
Że ktoś jest zbyt słaby,żeby z nią walczyć.
I przyszła zebrać swoje żniwo.
Pokonała życie,rozłożyła na łopatki czyjąś nadzieję.
Pogrzebała wiarę.
Zabrała to po co przyszła.
Drugiego człowieka.
Ona jako jedyna ,nigdy nie przegrywa.
Jedynie czasami pozwala na dogrywkę
Jeszcze boleśniejszą.
Stała w kącie litościwie potakując.
I jednocześnie ironicznie uśmiechając się do nas.
A swoją obecność zaznaczała od czasu do czasu zimnym
podmuchem powietrza.
Powietrza,które podawała w coraz mniejszych dawkach.
Stała obojętna na nasze łzy,ból i cierpienie.
Uśmiechała się widząc jak życie tracąc powoli siły ,
przyznaje się do porażki.
CHCIAŁAM SPOJRZEĆ JEJ W OCZY....

─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─

_____ANIOŁECZKU____

MOJE ŚWIATEŁKO DLA CIEBIE ,PŁYNĄCE PROSTO Z SERCA

─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─

M.JARECZKA PYRSAKA

Noc cierpienia mego Jezu, składam u Twych stóp
Proszę,
Ty miłością swoją Panie coś z tym zrób To konanie,
żal i trwoga, to błaganie Ciebie - Boga
To rozdarcie me w cierpieniu, to wołanie w rozżaleniu To co ogarnęło lęk,
błagam Jezu łaską zmień... Racz umocnić, racz pokrzepić, wzmocnić wiarę, siły wskrzesić
Swą bliskością bądź pewnością,, że ogarniasz mnie miłością , taką jaka jestem , tęskniącą matką we łzach.
Bije dwunasta. Zaczyna się dzień
Mego planety księżyca.
Wkoło ta sama co zawsze ulica,
Koło mnie codzienny mój cień.

Do domu idę w księżycowej smudze,
Ale to nie jest mój dom, ja wiem;
Bóg jak do Pawła powie do mnie:
\"Twoje życie jest snem,
I ja cię z niego obudzę\"

NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA DO SAMEGO NIEBA

Z CAŁEGO SERCA POZDRAWIAM TWOICH NAJBLIŻSZYCH

W tą drogę każdy z nas musi pójść
Gdy ziemski czas się jego skończy
Po drugiej stronie naszego życia
Bóg każdego z nas połączy...

((*)) Pamiętam , dziękuję , pozdrawiam...

Miłość
Miłość to kwiat,
który rozkwita powoli,
ale nigdy nie więdnie...
Miłość czasami rani,
zadaje ból i cierpienie,
kiedy ktoś bliski nagle odchodzi.
Miłość to poświęcenie,
cenniejsza, niż własne życie.
Dla prawdziwej miłości,
warto zrobić więcej, niż można.

####___#### .`-.´.+` ´°
_##____#_#____##`,+.*.*´
#_______#________# `+.*`
#________________# `,+.*`.°
_#______________# `,+.*`,+.*
__#____________# `,+.*`,°*`’ °
_____#_______# `,+.*`,+.*`,+.
_______#___# `,+.*`,+.*`,+.*’
_________# `,+.*`,+.*`,+.*`
.............`•.¸(¨`•. •´¨)
.... ............×`•.¸.•´× (¨`•.•´¨)
.................(¨`•.•´¨). ×`•.¸.•
Zrobilibyśmy wszystko, ale czasu nie można już cofnąć.

Seweryn Krajewski

Wspomnienia moje,
wspomnienia jasne, ciche,
słoneczno-księżycowe blaski,
ulotność chwili,
przerzucam fotografie,
los wyboru nie zostawił.

Podmuchy wiatru,
tańczące w krąg motyle,
niedokończone stare baśnie,
zarosły chwasty
w ogrodzie naszych marzeń,
los wyboru nie zostawił.

Chwytam czas,
myśli krążą wokół Ciebie,
jesteś jak promień zawsze jasny,
jesteś w nim,
z wiatrem ranną rosą śpiewasz,
płyniesz w dal nieskończoną.

Ulotność chwili
zamknąłeś w swojej dłoni,
niedokończone ważne sprawy,
przerwane życie,
w bezkresie znika tęcza,
los wyboru nie zostawił.

NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA DO NIEBA
DLA CIEBIE MARCINIE
A TWOICH NAJBLIŻSZYCH BARDZO
SERDECZNIE POZDRAWIAM IRENA