Ile razem dróg przebytych
ile ścieżek przedeptanych
ile marzeń ile deszczów,
wiszących nad latarniami

ile listów, ile rozstań
ciężkich godzin w miastach wielu
i znów upór, żeby powstać
i znów iść, i dojść do celu

ile w trudzie nieustannym
wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń
ile chlebów rozkrajanych
pocałunków? schodów? książek?
oczy twe jak piękne świece
a w sercu żródło płomienia
więc ja chciałabym twoje serce
ocalić od zapomnienia

u twych ramion płaszcz zwisa
krzykliwy, z leśnego ptactwa
długi przez cały korytarz
przez podwórze, aż gdzie gwiazda Wenus
a tyś lot i górność chmur
blask wody i kamienia
chciałabym oczu twoich chmurność
ocalić od zapomnienia.

A niebo płacze, wciąż płacze razem z nami,
i zalewa świat naszymi łzami.


światełka do nieba dla ciebie MARCIENIE

przytulam do serca dziękuję i pozdrawiam twoich najbliższych
IRENA

(...) A tu­taj nie ma nic, prócz drżenia,
oprócz słów od­szu­kanych z ni­cości -
ach, zos­ta­je ci jeszcze cząstka te­go zdziwienia,
które będzie całą treścią wieczności. ((*))

dlaczego już mnie nie cieszy wiosna
dlaczego słonce nie daje ciepła
dlaczego tak trudno jest żyć
dlaczego odszedłeś ty
zostałam sama a jednak nie
bo jesteś tam w gorze gdzieś
patrzysz z obłoczków na smutna twarz
i wołasz głośno mamo zacznij się śmiać
jest mi tu dobrze ,
czekam na ciebie ale ty mamo musisz żyć
spotkamy się kiedyś napewno poznasz mnie
i wtedy powtórzę ci to co na pewno wiesz
mamo ja Kocham Cię

Bez ciebie SYNKU

Kiedy wieczorem czerń ramiona mroczy
a płomień świecy wzmaga na sile,
wtedy samotność patrzy mi w oczy.
Są takie chwile.

Gdy zimne dłonie poszukując ciepła,
napotykają czasu ostry rylec,
siedzę w fotelu i już nie uciekam.
Są takie chwile.

Kiedy wspomnienia odżywają w ciszy
a w moim ciele jak w ciemnej mogile,
serce się kroi i w noc ciemną krzyczy.
Są takie chwile.
====*=======**=========***=========*
Tak trudno żyć…. Tak to prawda, każdy z nas,
kto doświadczył straty dziecka wie o tym doskonale.
Mówią, że czas leczy rany, ale to nie prawda.
Nasza rana nigdy się nie goi,
tylko nauczyliśmy się z nią żyć…jest częścią nas i naszego życia.

Najjaśniejsze światełka do nieba te zapalane w sercu