"Przyszło szczęście do domu
na chwilę bardzo krótką,
narobiło zamieszania zostawiając
po sobie całą falę smutku.
Przyszła miłość do serduszka,
zapukała do drzwi przeleciała,
namieszała, zostawiając tylko łzy.
Przyszedł ból dla duszy i jak
kolce cierni wbił się do serduszka
raniąc je biedne niezmiernie.
Przyszło cierpienie i łzy
i jak stara prawda głosi,
że każdy człowiek na tym świecie
ranę w sercu po kolcu nosi.
Przyszła i nadzieja i jak promień
słońca wszczepiła biednej duszy
ukrzyżowanej, sponiewieranej, nadzieję
na lepszy los, na lepsze jutro zwiastując
radość wielką, że przyszedł czas i koniec.
Cierpienia, przyszedł ten czas dla niej
wybawienia, dzień promienia słonecznego
i jasnej mlecznej drogi po której
stąpasz do wieczystej krainy
na spotkanie z Panem Bogiem.
Ty tam już jesteś ."

DLA TYCH CO ODESZLI CZAS SIE ZATRZYMAL.DLA NAS - PLYNIE NIEUBLAGALNIE-ZABRANE NASZE WSZYSTKIE MARZENIA,ZOSTANA TYLKO WSPOMIENIA((**))((**))

Mialas taka piekna coreczke, tak jak ja. Lacze sie z Toba w bolu. I ciagle zadaje sobie pytanie " Dlaczego"?
Mialy tyle zycia przed soba, tyle marzen . To wszysto üoszlo w nicosc. Jak z tym zyc. Ja juz cztery lata cierpie. Myslalam ze z uplywem czasu, bedzie lzej, ale tak nie jest. Napisz mi jak sobie radzisz z zaloba po tak wspanialej corce
Ewa551

(*)(*)(*)Bożonarodzeniowe Światełko pamięci...
" Ty leżysz tam w ciszy,
w tej czarnej i zimnej niszy,
Anioł z marmuru trzyma straż,
smutną ma jednak twarz,
łzy zastygłe jak diamenty lśnią,
skrzydła od płaczu lekko drżą,
naszym płomykiem ogrzewa serce,
unosi głowę, szepce w podzięce,
słowa otuchy, słowa serdeczne,
że nasze życie jest jednak wieczne...

Mialas tak wspaniala coreczke.
Ja rowniez.tylko moja Magdunia odeszla cztery lata temu. Miala 27 lat. Nie zalozyla jeszcze rodziny. Mieszkala z nami.
Pokonal ja rak.
Do dzisiaj nie moge w to uwierzyc, bo to jest za straszne , zeby obiac rozumem. Lecze sie, mam depresje.
Na poczatku, tuz po smierci Magduni, nie chcialam zyc. Powstrzymala mnie wiara, ze spotkam ja jeszcze, ze bedzeimy szczesliwe. Musze w to wierzyc. Inaczej zycie nie mialoby sensu. Tak kocham moja Kruszynke, biegam codziennie na cmentarz, aby z Nia porozmawiac, tak bardo tesknie. Bol jest nie do wytrzymania. Co robic?

Tysiące lampek kolorowych,
tysiące świateł na ulicy
I czasem jak tradycja każe
rozradowani kolędnicy
A my w oddali, zamyśleni
a my zamknięci we wspomnieniu
w tęsknocie, w bólu, bez uśmiechu
a my w czekaniu, w oddaleniu.
I bardzo chcemy, bardzo chcemy
uśmiechem witać Pana w żłobie,
ale nic z tego nie wychodzi
Nie potrafimy tak wbrew sobie.
I znów nadzieja błyszczy w świetle
I ta nadzieja z przyjściem Pana
Że jeszcze kiedyś się spotkamy
Że jeszcze kiedyś twarz kochana
Znów się przytuli i znów razem
Będziemy zawsze po kres trwania
Znów ta nadzieja z przyjściem Pana
Z blasku choinki się wyłania

Madziu....tak mi Ciebie brak kochana..

Najjaśniejsze(*)(*)(*)(*)(*)